Pradip TambeFounder · Mydigitcard Business Solutions

लोड होतंय

ग्रंथ: श्रीदुर्गासप्तशती

एकादशोऽध्यायः · देव्याः स्तुति

Chapter 11 · Hymn to the Devi

दुर्गा सप्तशतीचा अकरावा अध्याय: नारायणी स्तुती

57 श्लोक ऑडिओ नंतर जोडला जाईल

या स्तोत्राबद्दल

देवीची स्तुती हा श्रीदुर्गासप्तशतीचा अकरावा अध्याय आहे. सप्तशती म्हणजे मार्कंडेय पुराणातलं देवीमाहात्म्य. पुष्पिका ही कथा सावर्णिक मन्वंतराच्या प्रसंगात ठेवते. गीता प्रेस या अध्यायाला 'देव्याः स्तुतिः' म्हणते. पण सलग सोळा श्लोकांच्या (११.८–११.२३) शेवटी 'नारायणि नमोऽस्तु ते' असं येत असल्यामुळे तो 'नारायणी स्तुती' म्हणून जास्त ओळखला जातो. काही जुन्या प्रतींच्या पुष्पिकेतही हेच नाव आहे.

शुंभ मारला गेल्यावर इंद्रासह सगळे देव अग्नीला पुढे करून कात्यायनीची स्तुती करतात. घराघरांत म्हटला जाणारा 'सर्वमङ्गलमङ्गल्ये शिवे सर्वार्थसाधिके' हा श्लोक (११.१०) याच स्तुतीतला आहे. पुढे ब्रह्माणी, माहेश्वरी, कौमारी, वैष्णवी, वाराही, नारसिंही, ऐंद्री, शिवदूती आणि चामुंडा या प्रत्येक रूपाला वेगळा नमस्कार आहे. स्तुतीनंतर देवी वर देते. आणि पुढच्या काळात ती कोणकोणत्या रूपांत येईल, ते सांगते: नंदाघरी जन्मलेली विंध्यवासिनी, रक्तदंतिका, शताक्षी, शाकंभरी, दुर्गा, भीमा आणि भ्रामरी. शेवटी तिचं वचन आहे: जेव्हा जेव्हा दानवांचा त्रास होईल, तेव्हा तेव्हा मी अवतार घेईन.

रचना

सुरुवातीला भुवनेशीचं ध्यान आहे. त्यानंतर गीता प्रेसच्या क्रमांकाप्रमाणे ५५ मंत्र आहेत: चार 'उवाच' ओळी, ५० श्लोक आणि एक अर्धश्लोक. शेवटी पुष्पिका आहे.

पाठभेद: गीता प्रेस 'सर्वमङ्गलमङ्गल्ये' छापते; इतर काही प्रतींमध्ये 'सर्वमङ्गलमाङ्गल्ये' आहे. इथे गीता प्रेसचा पाठ ठेवला आहे.

पहिल्यांदा वाचताना

  • त्र्यम्बके: 'त्र्य' एकत्र म्हणा, 'त्रि-अंबके' नाही.
  • कौशाम्भःक्षरिके: विसर्गानंतर लगेच 'क्ष' येतो; दोन्ही ऐकू यायला हवेत.
  • महाविद्ये आणि महाऽविद्ये (११.२२): दुसऱ्यात अवग्रह आहे, म्हणजे 'अविद्या'. दोन्ही वेगळे म्हणा.
  • दंष्ट्रोद्धृत: 'ष्ट्र' आणि 'द्धृ' सावकाश.

इथला अर्थ आमच्या टीमने मूळ संस्कृतवरून लिहिला आहे. विद्वानांनी तो तपासला आहे की नाही, ते या पानावर दाखवलं आहे.

ॐ बालरविद्युतिमिन्दुकिरीटां तुङ्गकुचां नयनत्रययुक्ताम्। स्मेरमुखीं वरदाङ्कुशपाशाभीतिकरां प्रभजे भुवनेशीम्॥

oṃ bālaravidyutimindukirīṭāṃ tuṅgakucāṃ nayanatrayayuktām | smeramukhīṃ varadāṅkuśapāśābhītikarāṃ prabhaje bhuvaneśīm ||

उगवत्या सूर्यासारखी जिची कांती आहे, जिच्या मुकुटावर चंद्र आहे, जिचं वक्ष उन्नत आहे आणि जिला तीन डोळे आहेत, जिच्या मुखावर स्मित आहे, जिच्या हातांत वर देणारी मुद्रा, अंकुश, पाश आणि अभय देणारी मुद्रा आहे, त्या भुवनेशी देवीची मी उपासना करतो.

ॐ ऋषिरुवाच॥

oṃ ṛṣiruvāca ||

ॐ. ऋषी म्हणाले —

देव्या हते तत्र महासुरेन्द्रे सेन्द्राः सुरा वह्निपुरोगमास्ताम्। कात्यायनीं तुष्टुवुरिष्टलाभाद् विकाशिवक्त्राब्जविकाशिताशाः॥

devyā hate tatra mahāsurendre sendrāḥ surā vahnipurogamāstām | kātyāyanīṃ tuṣṭuvuriṣṭalābhād vikāśivaktrābjavikāśitāśāḥ ||

तिथे देवीने त्या महान असुरराजाला मारलं. आपल्याला हवं ते मिळालं, म्हणून इंद्रासह सगळे देव अग्नीला पुढे करून कात्यायनीची स्तुती करू लागले. आनंदाने त्यांची मुखकमळं फुलली होती आणि त्या तेजाने सगळ्या दिशा उजळून निघाल्या होत्या.

देवि प्रपन्नार्तिहरे प्रसीद प्रसीद मातर्जगतोऽखिलस्य। प्रसीद विश्वेश्वरि पाहि विश्वं त्वमीश्वरी देवि चराचरस्य॥

devi prapannārtihare prasīda prasīda mātarjagato'khilasya | prasīda viśveśvari pāhi viśvaṃ tvamīśvarī devi carācarasya ||

हे देवी, शरण आलेल्यांचं दुःख तू दूर करतेस. प्रसन्न हो. हे सगळ्या जगाच्या आई, प्रसन्न हो. हे विश्वेश्वरी, प्रसन्न हो आणि विश्वाचं रक्षण कर. हे देवी, जे हलतं आणि जे स्थिर आहे, त्या सगळ्याची स्वामिनी तूच आहेस.

आधारभूता जगतस्त्वमेका महीस्वरूपेण यतः स्थितासि। अपां स्वरूपस्थितया त्वयैतदाप्यायते कृत्स्नमलङ्घ्यवीर्ये॥

ādhārabhūtā jagatastvamekā mahīsvarūpeṇa yataḥ sthitāsi | apāṃ svarūpasthitayā tvayaitadāpyāyate kṛtsnamalaṅghyavīrye ||

जगाचा एकमेव आधार तूच आहेस, कारण पृथ्वीच्या रूपाने तूच राहतेस. हे देवी, तुझ्या पराक्रमाला कोणी ओलांडू शकत नाही. पाण्याच्या रूपाने राहून तूच हे सगळं जग तृप्त करतेस आणि पोसतेस.

त्वं वैष्णवी शक्तिरनन्तवीर्या विश्वस्य बीजं परमासि माया। सम्मोहितं देवि समस्तमेतत् त्वं वै प्रसन्ना भुवि मुक्तिहेतुः॥

tvaṃ vaiṣṇavī śaktiranantavīryā viśvasya bījaṃ paramāsi māyā | sammohitaṃ devi samastametat tvaṃ vai prasannā bhuvi muktihetuḥ ||

अनंत सामर्थ्याची वैष्णवी शक्ती तूच आहेस. विश्वाचं बीज असलेली परम माया तूच आहेस. हे देवी, हे सगळं जग तूच मोहात टाकलं आहेस. आणि तूच प्रसन्न झालीस, तर या पृथ्वीवर मुक्तीचं कारण होतेस.

विद्याः समस्तास्तव देवि भेदाः स्त्रियः समस्ताः सकला जगत्सु। त्वयैकया पूरितमम्बयैतत् का ते स्तुतिः स्तव्यपरा परोक्तिः॥

vidyāḥ samastāstava devi bhedāḥ striyaḥ samastāḥ sakalā jagatsu | tvayaikayā pūritamambayaitat kā te stutiḥ stavyaparā paroktiḥ ||

हे देवी, सगळ्या विद्या तुझीच वेगवेगळी रूपं आहेत. सगळ्या जगांतल्या सगळ्या स्त्रियाही तुझीच रूपं आहेत. हे आई, तू एकटीने हे सगळं भरून टाकलं आहेस. मग तुझी स्तुती ती काय करायची? स्तुती करावी अशा सगळ्या गोष्टींच्या पलीकडे तू आहेस, आणि सर्वश्रेष्ठ वाणीही तूच आहेस.

सर्वभूता यदा देवी स्वर्गमुक्तिप्रदायिनी। त्वं स्तुता स्तुतये का वा भवन्तु परमोक्तयः॥

sarvabhūtā yadā devī svargamuktipradāyinī | tvaṃ stutā stutaye kā vā bhavantu paramoktayaḥ ||

'तू सर्व भूतांचं स्वरूप असलेली देवी आहेस, स्वर्ग आणि मुक्ती देणारी आहेस', एवढं म्हटलं की तुझी स्तुती झालीच. यापेक्षा श्रेष्ठ असे कोणते शब्द तुझ्या स्तुतीसाठी असू शकतील?

सर्वस्य बुद्धिरूपेण जनस्य हृदि संस्थिते। स्वर्गापवर्गदे देवि नारायणि नमोऽस्तु ते॥

sarvasya buddhirūpeṇa janasya hṛdi saṃsthite | svargāpavargade devi nārāyaṇi namo'stu te ||

हे देवी, सगळ्या जीवांच्या हृदयात तू बुद्धीच्या रूपाने राहतेस. स्वर्ग आणि मोक्ष देणारी तूच आहेस. हे नारायणी, तुला नमस्कार असो.

कलाकाष्ठादिरूपेण परिणामप्रदायिनि। विश्वस्योपरतौ शक्ते नारायणि नमोऽस्तु ते॥

kalākāṣṭhādirūpeṇa pariṇāmapradāyini | viśvasyoparatau śakte nārāyaṇi namo'stu te ||

कला, काष्ठा अशा काळाच्या मापांच्या रूपाने तू सगळ्यात बदल घडवून आणतेस. आणि विश्वाचा शेवट करणारी शक्तीही तूच आहेस. हे नारायणी, तुला नमस्कार असो.

सर्वमङ्गलमङ्गल्ये शिवे सर्वार्थसाधिके। शरण्ये त्र्यम्बके गौरि नारायणि नमोऽस्तु ते॥

sarvamaṅgalamaṅgalye śive sarvārthasādhike | śaraṇye tryambake gauri nārāyaṇi namo'stu te ||

सगळ्या मंगल गोष्टींमधलं मांगल्य तूच आहेस. हे शिवे, तू सगळे हेतू सिद्धीला नेतेस. सगळ्यांना शरण देणाऱ्या हे त्र्यंबके, हे गौरी, हे नारायणी, तुला नमस्कार असो.

सृष्टिस्थितिविनाशानां शक्तिभूते सनातनि। गुणाश्रये गुणमये नारायणि नमोऽस्तु ते॥

sṛṣṭisthitivināśānāṃ śaktibhūte sanātani | guṇāśraye guṇamaye nārāyaṇi namo'stu te ||

सृष्टी, स्थिती आणि संहार या तिन्हींची शक्ती तूच आहेस. हे सनातन देवी, तू गुणांचा आधार आहेस आणि गुणमयही तूच आहेस. हे नारायणी, तुला नमस्कार असो.

शरणागतदीनार्तपरित्राणपरायणे। सर्वस्यार्तिहरे देवि नारायणि नमोऽस्तु ते॥

śaraṇāgatadīnārtaparitrāṇaparāyaṇe | sarvasyārtihare devi nārāyaṇi namo'stu te ||

शरण आलेल्या दीन-दुःखी लोकांचं रक्षण करण्यात तू सदा तत्पर असतेस. हे देवी, सगळ्यांची पीडा तूच हरतेस. हे नारायणी, तुला नमस्कार असो.

हंसयुक्तविमानस्थे ब्रह्माणीरूपधारिणि। कौशाम्भःक्षरिके देवि नारायणि नमोऽस्तु ते॥

haṃsayuktavimānasthe brahmāṇīrūpadhāriṇi | kauśāmbhaḥkṣarike devi nārāyaṇi namo'stu te ||

ब्रह्माणीचं रूप घेऊन तू हंस जोडलेल्या विमानात बसतेस आणि दर्भाने पाणी शिंपडतेस. हे देवी, हे नारायणी, तुला नमस्कार असो.

त्रिशूलचन्द्राहिधरे महावृषभवाहिनि। माहेश्वरीस्वरूपेण नारायणि नमोऽस्तु ते॥

triśūlacandrāhidhare mahāvṛṣabhavāhini | māheśvarīsvarūpeṇa nārāyaṇi namo'stu te ||

माहेश्वरीच्या रूपात तू त्रिशूळ, चंद्र आणि सर्प धारण करतेस आणि मोठ्या बैलावर स्वार होतेस. हे नारायणी, तुला नमस्कार असो.

मयूरकुक्कुटवृते महाशक्तिधरेऽनघे। कौमारीरूपसंस्थाने नारायणि नमोऽस्तु ते॥

mayūrakukkuṭavṛte mahāśaktidhare'naghe | kaumārīrūpasaṃsthāne nārāyaṇi namo'stu te ||

कौमारीच्या रूपात मोर आणि कोंबडे तुझ्याभोवती असतात आणि तू मोठी शक्ती, म्हणजे भाला, धारण करतेस. हे निष्पाप देवी, हे नारायणी, तुला नमस्कार असो.

शङ्खचक्रगदाशार्ङ्गगृहीतपरमायुधे। प्रसीद वैष्णवीरूपे नारायणि नमोऽस्तु ते॥

śaṅkhacakragadāśārṅgagṛhītaparamāyudhe | prasīda vaiṣṇavīrūpe nārāyaṇi namo'stu te ||

वैष्णवीच्या रूपात तू शंख, चक्र, गदा आणि शार्ङ्ग धनुष्य ही श्रेष्ठ आयुधं धारण करतेस. प्रसन्न हो. हे नारायणी, तुला नमस्कार असो.

गृहीतोग्रमहाचक्रे दंष्ट्रोद्धृतवसुंधरे। वराहरूपिणि शिवे नारायणि नमोऽस्तु ते॥

gṛhītogramahācakre daṃṣṭroddhṛtavasuṃdhare | varāharūpiṇi śive nārāyaṇi namo'stu te ||

वराहाचं रूप घेऊन तू उग्र महाचक्र धरतेस आणि आपल्या सुळ्यावर पृथ्वी उचलून धरतेस. हे शिवे, हे नारायणी, तुला नमस्कार असो.

नृसिंहरूपेणोग्रेण हन्तुं दैत्यान् कृतोद्यमे। त्रैलोक्यत्राणसहिते नारायणि नमोऽस्तु ते॥

nṛsiṃharūpeṇogreṇa hantuṃ daityān kṛtodyame | trailokyatrāṇasahite nārāyaṇi namo'stu te ||

नृसिंहाच्या उग्र रूपात तू दैत्यांना मारायला सज्ज झालीस आणि तिन्ही लोकांचं रक्षण करतेस. हे नारायणी, तुला नमस्कार असो.

किरीटिनि महावज्रे सहस्रनयनोज्ज्वले। वृत्रप्राणहरे चैन्द्रि नारायणि नमोऽस्तु ते॥

kirīṭini mahāvajre sahasranayanojjvale | vṛtraprāṇahare caindri nārāyaṇi namo'stu te ||

हे ऐंद्री, तू मुकुट घालतेस, महावज्र धरतेस, हजार डोळ्यांनी झळाळतेस आणि तू वृत्रासुराचे प्राण घेतलेस. हे नारायणी, तुला नमस्कार असो.

शिवदूतीस्वरूपेण हतदैत्यमहाबले। घोररूपे महारावे नारायणि नमोऽस्तु ते॥

śivadūtīsvarūpeṇa hatadaityamahābale | ghorarūpe mahārāve nārāyaṇi namo'stu te ||

शिवदूतीच्या रूपात तू दैत्यांची प्रचंड सेना नष्ट केलीस. तुझं रूप भयंकर आहे आणि तुझी गर्जना प्रचंड आहे. हे नारायणी, तुला नमस्कार असो.

दंष्ट्राकरालवदने शिरोमालाविभूषणे। चामुण्डे मुण्डमथने नारायणि नमोऽस्तु ते॥

daṃṣṭrākarālavadane śiromālāvibhūṣaṇe | cāmuṇḍe muṇḍamathane nārāyaṇi namo'stu te ||

हे चामुंडे, दाढांमुळे तुझं मुख विक्राळ दिसतं, मुंडक्यांची माळ हे तुझं भूषण आहे आणि तू मुंडाचा नाश केलास. हे नारायणी, तुला नमस्कार असो.

लक्ष्मि लज्जे महाविद्ये श्रद्धे पुष्टिस्वधे ध्रुवे। महारात्रि महाऽविद्ये नारायणि नमोऽस्तु ते॥

lakṣmi lajje mahāvidye śraddhe puṣṭisvadhe dhruve | mahārātri mahā'vidye nārāyaṇi namo'stu te ||

तूच लक्ष्मी आहेस, लज्जा म्हणजे विनय आहेस, महाविद्या आहेस. तूच श्रद्धा, पुष्टी म्हणजे पोषण, पितरांना अर्पण होणारी स्वधा आणि अढळ ध्रुवा आहेस. प्रलयाची महारात्री तूच, आणि जगाला बांधून ठेवणारी महा-अविद्याही तूच. हे नारायणी, तुला नमस्कार असो.

मेधे सरस्वति वरे भूति बाभ्रवि तामसि। नियते त्वं प्रसीदेशे नारायणि नमोऽस्तु ते॥

medhe sarasvati vare bhūti bābhravi tāmasi | niyate tvaṃ prasīdeśe nārāyaṇi namo'stu te ||

तूच मेधा म्हणजे धारणाशक्ती असलेली बुद्धी, तूच सरस्वती, तूच श्रेष्ठ आहेस. तूच भूती म्हणजे ऐश्वर्य, तांबूस कांतीची बाभ्रवी आणि तामसी, म्हणजे अंधाराचं रूप. हे नियमात राहणाऱ्या स्वामिनी, प्रसन्न हो. हे नारायणी, तुला नमस्कार असो.

सर्वस्वरूपे सर्वेशे सर्वशक्तिसमन्विते। भयेभ्यस्त्राहि नो देवि दुर्गे देवि नमोऽस्तु ते॥

sarvasvarūpe sarveśe sarvaśaktisamanvite | bhayebhyastrāhi no devi durge devi namo'stu te ||

तू सर्वस्वरूप आहेस, सगळ्यांची स्वामिनी आहेस, सगळ्या शक्ती तुझ्यात आहेत. हे देवी, सगळ्या भयांपासून आमचं रक्षण कर. हे दुर्गे देवी, तुला नमस्कार असो.

एतत्ते वदनं सौम्यं लोचनत्रयभूषितम्। पातु नः सर्वभीतिभ्यः कात्यायनि नमोऽस्तु ते॥

etatte vadanaṃ saumyaṃ locanatrayabhūṣitam | pātu naḥ sarvabhītibhyaḥ kātyāyani namo'stu te ||

तीन डोळ्यांनी शोभणारं तुझं हे सौम्य मुख सगळ्या भीतींपासून आमचं रक्षण करो. हे कात्यायनी, तुला नमस्कार असो.

ज्वालाकरालमत्युग्रमशेषासुरसूदनम्। त्रिशूलं पातु नो भीतेर्भद्रकालि नमोऽस्तु ते॥

jvālākarālamatyugramaśeṣāsurasūdanam | triśūlaṃ pātu no bhīterbhadrakāli namo'stu te ||

ज्वाळांनी विक्राळ दिसणारा, अतिशय उग्र आणि सगळ्या असुरांचा नाश करणारा तुझा त्रिशूळ आम्हाला भयापासून वाचवो. हे भद्रकाली, तुला नमस्कार असो.

हिनस्ति दैत्यतेजांसि स्वनेनापूर्य या जगत्। सा घण्टा पातु नो देवि पापेभ्योऽनः सुतानिव॥

hinasti daityatejāṃsi svanenāpūrya yā jagat | sā ghaṇṭā pātu no devi pāpebhyo'naḥ sutāniva ||

जी आपल्या नादाने जग भरून टाकते आणि दैत्यांचं तेज नष्ट करते, ती तुझी घंटा, हे देवी, आई आपल्या मुलांना जपते तशी आम्हाला पापांपासून वाचवो.

असुरासृग्वसापङ्कचर्चितस्ते करोज्ज्वलः। शुभाय खड्गो भवतु चण्डिके त्वां नता वयम्॥

asurāsṛgvasāpaṅkacarcitaste karojjvalaḥ | śubhāya khaḍgo bhavatu caṇḍike tvāṃ natā vayam ||

असुरांच्या रक्ताने आणि चरबीच्या चिखलाने माखलेली, तुझ्या हातात चमकणारी तलवार आमचं कल्याण करो. हे चंडिके, आम्ही तुला नमन करतो.

रोगानशेषानपहंसि तुष्टा रुष्टा तु कामान् सकलानभीष्टान्। त्वामाश्रितानां न विपन्नराणां त्वामाश्रिता ह्याश्रयतां प्रयान्ति॥

rogānaśeṣānapahaṃsi tuṣṭā ruṣṭā tu kāmān sakalānabhīṣṭān | tvāmāśritānāṃ na vipannarāṇāṃ tvāmāśritā hyāśrayatāṃ prayānti ||

तू प्रसन्न झालीस की सगळे रोग नाहीसे करतेस. आणि रागावलीस की मनात धरलेल्या सगळ्या इच्छा धुळीला मिळवतेस. जे तुझा आश्रय घेतात, त्यांच्यावर संकट येत नाही. उलट तुझा आश्रय घेणारे स्वतःच इतरांचा आश्रय बनतात.

एतत्कृतं यत्कदनं त्वयाद्य धर्मद्विषां देवि महासुराणाम्। रूपैरनेकैर्बहुधाऽऽत्ममूर्तिं कृत्वाम्बिके तत्प्रकरोति कान्या॥

etatkṛtaṃ yatkadanaṃ tvayādya dharmadviṣāṃ devi mahāsurāṇām | rūpairanekairbahudhā''tmamūrtiṃ kṛtvāmbike tatprakaroti kānyā ||

हे अंबिके, धर्माचा द्वेष करणाऱ्या मोठमोठ्या असुरांचा आज तू जो संहार केलास, तो आपल्याच स्वरूपाची अनेक प्रकारे अनेक रूपं करून केलास. असं दुसरी कोण करू शकेल?

विद्यासु शास्त्रेषु विवेकदीपेष्वाद्येषु वाक्येषु च का त्वदन्या। ममत्वगर्तेऽतिमहान्धकारे विभ्रामयत्येतदतीव विश्वम्॥

vidyāsu śāstreṣu vivekadīpeṣvādyeṣu vākyeṣu ca kā tvadanyā | mamatvagarte'timahāndhakāre vibhrāmayatyetadatīva viśvam ||

विद्यांमध्ये, शास्त्रांमध्ये आणि विवेकाचा दिवा असलेल्या आद्य वचनांमध्ये, म्हणजे वेदांमध्ये, तुझ्याशिवाय दुसरी कोण आहे? आणि 'माझं-माझं' म्हणण्याच्या ममतेच्या घोर अंधाऱ्या खड्ड्यात हे जग गरगर फिरवत ठेवणारी तरी तुझ्याशिवाय दुसरी कोण आहे?

रक्षांसि यत्रोग्रविषाश्च नागा यत्रारयो दस्युबलानि यत्र। दावानलो यत्र तथाब्धिमध्ये तत्र स्थिता त्वं परिपासि विश्वम्॥

rakṣāṃsi yatrograviṣāśca nāgā yatrārayo dasyubalāni yatra | dāvānalo yatra tathābdhimadhye tatra sthitā tvaṃ paripāsi viśvam ||

जिथे राक्षस असतात, जिथे जहाल विषाचे नाग असतात, जिथे शत्रू आणि दरोडेखोरांच्या टोळ्या असतात, जिथे वणवा पेटलेला असतो, आणि समुद्राच्या मधोमधही, तिथे तू उभी राहून जगाचं रक्षण करतेस.

विश्वेश्वरि त्वं परिपासि विश्वं विश्वात्मिका धारयसीति विश्वम्। विश्वेशवन्द्या भवती भवन्ति विश्वाश्रया ये त्वयि भक्तिनम्राः॥

viśveśvari tvaṃ paripāsi viśvaṃ viśvātmikā dhārayasīti viśvam | viśveśavandyā bhavatī bhavanti viśvāśrayā ye tvayi bhaktinamrāḥ ||

हे विश्वेश्वरी, तू विश्वाचं रक्षण करतेस. तू विश्वाचा आत्मा आहेस, म्हणून विश्व धारण करतेस. विश्वाचे स्वामीही तुला वंदन करतात. आणि जे भक्तीने तुझ्यापुढे नम्र होतात, ते स्वतः विश्वाचा आधार बनतात.

देवि प्रसीद परिपालय नोऽरिभीतेर्नित्यं यथासुरवधादधुनैव सद्यः। पापानि सर्वजगतां प्रशमं नयाशु उत्पातपाकजनितांश्च महोपसर्गान्॥

devi prasīda paripālaya no'ribhīternityaṃ yathāsuravadhādadhunaiva sadyaḥ | pāpāni sarvajagatāṃ praśamaṃ nayāśu utpātapākajanitāṃśca mahopasargān ||

हे देवी, प्रसन्न हो. आत्ताच असुरांचा वध करून तू आमचं जसं लगेच रक्षण केलंस, तसंच शत्रूंच्या भयापासून आमचं नेहमी रक्षण कर. सगळ्या जगांची पापं लवकर शांत कर. आणि अशुभ लक्षणांच्या परिणामातून येणारी मोठी संकटंही शांत कर.

प्रणतानां प्रसीद त्वं देवि विश्वार्तिहारिणि। त्रैलोक्यवासिनामीड्ये लोकानां वरदा भव॥

praṇatānāṃ prasīda tvaṃ devi viśvārtihāriṇi | trailokyavāsināmīḍye lokānāṃ varadā bhava ||

हे विश्वाची पीडा हरणाऱ्या देवी, तुला नमन करणाऱ्यांवर प्रसन्न हो. तिन्ही लोकांत राहणारे सगळे तुझी स्तुती करतात. सगळ्या लोकांना वर देणारी हो.

देव्युवाच॥

devyuvāca ||

देवी म्हणाली —

वरदाहं सुरगणा वरं यन्मनसेच्छथ। तं वृणुध्वं प्रयच्छामि जगतामुपकारकम्॥

varadāhaṃ suragaṇā varaṃ yanmanasecchatha | taṃ vṛṇudhvaṃ prayacchāmi jagatāmupakārakam ||

'हे देवांनो, मी वर देणारी आहे. तुमच्या मनात जो वर हवा असेल, आणि जो जगाच्या उपयोगी पडेल, तो मागा. मी तो देईन.'

देवा ऊचुः॥

devā ūcuḥ ||

देव म्हणाले —

सर्वाबाधाप्रशमनं त्रैलोक्यस्याखिलेश्वरि। एवमेव त्वया कार्यमस्मद्वैरिविनाशनम्॥

sarvābādhāpraśamanaṃ trailokyasyākhileśvari | evameva tvayā kāryamasmadvairivināśanam ||

'हे सर्वेश्वरी, तिन्ही लोकांची सगळी संकटं तू अशीच शांत करत राहा, आणि आमच्या शत्रूंचा असाच नाश करत राहा.'

देव्युवाच॥

devyuvāca ||

देवी म्हणाली —

वैवस्वतेऽन्तरे प्राप्ते अष्टाविंशतिमे युगे। शुम्भो निशुम्भश्चैवान्यावुत्पत्स्येते महासुरौ॥

vaivasvate'ntare prāpte aṣṭāviṃśatime yuge | śumbho niśumbhaścaivānyāvutpatsyete mahāsurau ||

'वैवस्वत मन्वंतर आल्यावर, त्यातल्या अठ्ठाविसाव्या युगात, शुंभ आणि निशुंभ नावाचे दुसरे दोन महासुर जन्म घेतील.'

नन्दगोपगृहे जाता यशोदागर्भसम्भवा। ततस्तौ नाशयिष्यामि विन्ध्याचलनिवासिनी॥

nandagopagṛhe jātā yaśodāgarbhasambhavā | tatastau nāśayiṣyāmi vindhyācalanivāsinī ||

'तेव्हा मी नंद गोपाच्या घरी यशोदेच्या पोटी जन्म घेईन, आणि विंध्य पर्वतावर राहून त्या दोघांचा नाश करीन.'

पुनरप्यतिरौद्रेण रूपेण पृथिवीतले। अवतीर्य हनिष्यामि वैप्रचित्तांस्तु दानवान्॥

punarapyatiraudreṇa rūpeṇa pṛthivītale | avatīrya haniṣyāmi vaipracittāṃstu dānavān ||

'पुन्हा मी अतिशय उग्र रूपात पृथ्वीवर अवतरेन आणि विप्रचित्तीच्या वंशातल्या दानवांना मारीन.'

भक्षयन्त्याश्च तानुग्रान् वैप्रचित्तान्महासुरान्। रक्ता दन्ता भविष्यन्ति दाडिमीकुसुमोपमाः॥

bhakṣayantyāśca tānugrān vaipracittānmahāsurān | raktā dantā bhaviṣyanti dāḍimīkusumopamāḥ ||

'त्या उग्र वैप्रचित्त महासुरांना खाताना माझे दात डाळिंबाच्या फुलांसारखे लाल होतील.'

ततो मां देवताः स्वर्गे मर्त्यलोके च मानवाः। स्तुवन्तो व्याहरिष्यन्ति सततं रक्तदन्तिकाम्॥

tato māṃ devatāḥ svarge martyaloke ca mānavāḥ | stuvanto vyāhariṣyanti satataṃ raktadantikām ||

'म्हणून स्वर्गातले देव आणि मृत्युलोकातली माणसं माझी स्तुती करताना मला सदा 'रक्तदंतिका' म्हणतील.'

भूयश्च शतवार्षिक्यामनावृष्ट्यामनम्भसि। मुनिभिः संस्तुता भूमौ सम्भविष्याम्ययोनिजा॥

bhūyaśca śatavārṣikyāmanāvṛṣṭyāmanambhasi | munibhiḥ saṃstutā bhūmau sambhaviṣyāmyayonijā ||

'पुन्हा, शंभर वर्षं पाऊस पडणार नाही आणि कुठेही पाणी उरणार नाही. तेव्हा मुनी माझी स्तुती करतील, आणि मी कोणत्याही गर्भातून नव्हे, तर आपोआप पृथ्वीवर प्रकट होईन.'

ततः शतेन नेत्राणां निरीक्षिष्यामि यन्मुनीन्। कीर्तयिष्यन्ति मनुजाः शताक्षीमिति मां ततः॥

tataḥ śatena netrāṇāṃ nirīkṣiṣyāmi yanmunīn | kīrtayiṣyanti manujāḥ śatākṣīmiti māṃ tataḥ ||

'तेव्हा मी शंभर डोळ्यांनी मुनींकडे पाहीन. म्हणून माणसं मला 'शताक्षी' म्हणून गौरवतील.'

ततोऽहमखिलं लोकमात्मदेहसमुद्भवैः। भरिष्यामि सुराः शाकैरावृष्टेः प्राणधारकैः॥

tato'hamakhilaṃ lokamātmadehasamudbhavaiḥ | bhariṣyāmi surāḥ śākairāvṛṣṭeḥ prāṇadhārakaiḥ ||

'हे देवांनो, मग पाऊस येईपर्यंत मी माझ्याच शरीरातून उगवलेल्या, प्राण टिकवणाऱ्या भाज्यांनी सगळ्या जगाचं पोषण करीन.'

शाकम्भरीति विख्यातिं तदा यास्याम्यहं भुवि। तत्रैव च वधिष्यामि दुर्गमाख्यं महासुरम्॥

śākambharīti vikhyātiṃ tadā yāsyāmyahaṃ bhuvi | tatraiva ca vadhiṣyāmi durgamākhyaṃ mahāsuram ||

'तेव्हा पृथ्वीवर मी 'शाकंभरी' म्हणून प्रसिद्ध होईन. आणि त्याच वेळी दुर्गम नावाच्या महासुराचा मी वध करीन.'

दुर्गा देवीति विख्यातं तन्मे नाम भविष्यति। पुनश्चाहं यदा भीमं रूपं कृत्वा हिमाचले॥

durgā devīti vikhyātaṃ tanme nāma bhaviṣyati | punaścāhaṃ yadā bhīmaṃ rūpaṃ kṛtvā himācale ||

'त्यामुळे 'दुर्गा देवी' हे माझं नाव प्रसिद्ध होईल. पुन्हा, जेव्हा मी हिमालयावर भयंकर रूप घेऊन…'

रक्षांसि भक्षयिष्यामि मुनीनां त्राणकारणात्। तदा मां मुनयः सर्वे स्तोष्यन्त्यानम्रमूर्तयः॥

rakṣāṃsi bhakṣayiṣyāmi munīnāṃ trāṇakāraṇāt | tadā māṃ munayaḥ sarve stoṣyantyānamramūrtayaḥ ||

'…मुनींच्या रक्षणासाठी राक्षसांना खाईन, तेव्हा सगळे मुनी नम्रपणे वाकून माझी स्तुती करतील.'

भीमा देवीति विख्यातं तन्मे नाम भविष्यति। यदारुणाख्यस्त्रैलोक्ये महाबाधां करिष्यति॥

bhīmā devīti vikhyātaṃ tanme nāma bhaviṣyati | yadāruṇākhyastrailokye mahābādhāṃ kariṣyati ||

'तेव्हा 'भीमा देवी' हे माझं नाव प्रसिद्ध होईल. पुढे जेव्हा अरुण नावाचा असुर तिन्ही लोकांना मोठा त्रास देईल,'

तदाहं भ्रामरं रूपं कृत्वाऽसंख्येयषट्पदम्। त्रैलोक्यस्य हितार्थाय वधिष्यामि महासुरम्॥

tadāhaṃ bhrāmaraṃ rūpaṃ kṛtvā'saṃkhyeyaṣaṭpadam | trailokyasya hitārthāya vadhiṣyāmi mahāsuram ||

'तेव्हा मी असंख्य भुंग्यांनी बनलेलं भ्रमराचं रूप घेईन आणि तिन्ही लोकांच्या कल्याणासाठी त्या महासुराचा वध करीन.'

भ्रामरीति च मां लोकास्तदा स्तोष्यन्ति सर्वतः। इत्थं यदा यदा बाधा दानवोत्था भविष्यति॥

bhrāmarīti ca māṃ lokāstadā stoṣyanti sarvataḥ | itthaṃ yadā yadā bādhā dānavotthā bhaviṣyati ||

'तेव्हा सगळीकडचे लोक मला 'भ्रामरी' म्हणून स्तवतील. अशा प्रकारे जेव्हा जेव्हा दानवांकडून संकट उभं राहील,'

तदा तदावतीर्याहं करिष्याम्यरिसंक्षयम्॥ ॐ॥

tadā tadāvatīryāhaṃ kariṣyāmyarisaṃkṣayam || oṃ ||

'तेव्हा तेव्हा मी अवतार घेऊन शत्रूंचा नाश करीन.' ॐ.

॥ इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे सावर्णिके मन्वन्तरे देवीमाहात्म्ये देव्याः स्तुतिर्नामैकादशोऽध्यायः॥

|| iti śrīmārkaṇḍeyapurāṇe sāvarṇike manvantare devīmāhātmye devyāḥ stutirnāmaikādaśo'dhyāyaḥ ||

श्रीमार्कंडेय पुराणात, सावर्णिक मन्वंतराच्या कथेत, देवीमाहात्म्यातला ‘देवीची स्तुती’ नावाचा अकरावा अध्याय इथे पूर्ण झाला.