ॐ उत्तप्तहेमरुचिरां रविचन्द्रवह्निनेत्रां धनुश्शरयुताङ्कुशपाशशूलम्।
रम्यैर्भुजैश्च दधतीं शिवशक्तिरूपां कामेश्वरीं हृदि भजामि धृतेन्दुलेखाम्॥
oṃ uttaptahemarucirāṃ ravicandravahninetrāṃ dhanuśśarayutāṅkuśapāśaśūlam |
ramyairbhujaiśca dadhatīṃ śivaśaktirūpāṃ kāmeśvarīṃ hṛdi bhajāmi dhṛtendulekhām ||
तापवलेल्या सोन्यासारखी जिची झळाळी आहे, सूर्य, चंद्र आणि अग्नी हे जिचे तीन डोळे आहेत, जी आपल्या सुंदर हातांत बाणासह धनुष्य, अंकुश, पाश आणि त्रिशूळ धरते, जी शिवाची शक्ती आहे आणि जिने चंद्राची कोर धारण केली आहे, त्या कामेश्वरीचं मी हृदयात ध्यान करतो.
जिनकी कांति तपाए हुए सोने जैसी है, सूर्य, चंद्रमा और अग्नि जिनके तीन नेत्र हैं, जो अपने सुंदर हाथों में बाण सहित धनुष, अंकुश, पाश और शूल धारण करती हैं, जो शिव की शक्ति का रूप हैं और जिन्होंने चंद्रमा की कला धारण की है, उन कामेश्वरी की मैं हृदय में उपासना करता हूँ।
In my heart I worship Kameshvari. She glows like gold fresh from the fire. The sun, the moon and fire are her three eyes. In her lovely arms she holds a bow with arrows, a goad, a noose and a trident. She is the power of Shiva in visible form, and she wears the crescent moon.
ॐ ऋषिरुवाच॥
oṃ ṛṣiruvāca ||
ॐ. ऋषी म्हणाले —
ॐ। ऋषि बोले —
Om. The sage said:
निशुम्भं निहतं दृष्ट्वा भ्रातरं प्राणसम्मितम्।
हन्यमानं बलं चैव शुम्भः क्रुद्धोऽब्रवीद्वचः॥
niśumbhaṃ nihataṃ dṛṣṭvā bhrātaraṃ prāṇasammitam |
hanyamānaṃ balaṃ caiva śumbhaḥ kruddho'bravīdvacaḥ ||
प्राणांइतका प्रिय असलेला आपला भाऊ निशुंभ मारला गेला आहे आणि आपलं सैन्य कापलं जात आहे, हे पाहून शुंभ संतापला आणि म्हणाला —
अपने प्राणों के समान प्रिय भाई निशुंभ को मरा हुआ देखकर, और अपनी सेना को कटते देखकर, शुंभ क्रोध में भरकर बोला —
Shumbha saw Nishumbha, the brother as dear to him as life, lying dead, and his army being cut down. In anger he said:
बलावलेपाद् दुष्टे त्वं मा दुर्गे गर्वमावह।
अन्यासां बलमाश्रित्य युद्ध्यसे यातिमानिनी॥
balāvalepād duṣṭe tvaṃ mā durge garvamāvaha |
anyāsāṃ balamāśritya yuddhyase yātimāninī ||
'अगं दुष्ट दुर्गे, आपल्या बळाचा एवढा गर्व करू नकोस. तू स्वतःला फार मोठी समजतेस, पण लढतेस मात्र दुसऱ्या देवींच्या बळावर.'
'अरी दुष्ट दुर्गा, अपने बल के घमंड में इतना गर्व मत कर। तू ख़ुद को बहुत बड़ी मानती है, पर लड़ती है दूसरी देवियों के बल के सहारे।'
'Wicked Durga, don't be so proud of your strength. You think so highly of yourself, yet you fight by leaning on the strength of others.'
देव्युवाच॥
devyuvāca ||
देवी म्हणाली —
देवी बोलीं —
The Devi said:
एकैवाहं जगत्यत्र द्वितीया का ममापरा।
पश्यैता दुष्ट मय्येव विशन्त्यो मद्विभूतयः॥
ekaivāhaṃ jagatyatra dvitīyā kā mamāparā |
paśyaitā duṣṭa mayyeva viśantyo madvibhūtayaḥ ||
'या जगात मी एकटीच आहे. माझ्याशिवाय दुसरी कोण आहे? अरे दुष्टा, बघ, या माझ्याच विभूती माझ्यातच शिरत आहेत.'
'इस जगत में मैं अकेली ही हूँ। मेरे सिवा दूसरी कौन है? अरे दुष्ट, देख, ये मेरी ही विभूतियाँ मुझमें ही समा रही हैं।'
'In this world there is only me. Who else is there besides me? Look, wicked one. These are my own powers, and they are entering back into me.'
ततः समस्तास्ता देव्यो ब्रह्माणीप्रमुखा लयम्।
तस्या देव्यास्तनौ जग्मुरेकैवासीत्तदाम्बिका॥
tataḥ samastāstā devyo brahmāṇīpramukhā layam |
tasyā devyāstanau jagmurekaivāsīttadāmbikā ||
मग ब्रह्माणी आणि बाकीच्या सगळ्या देवी त्या देवीच्या शरीरात लीन झाल्या. तेव्हा फक्त अंबिका एकटीच उरली.
तब ब्रह्माणी आदि वे सभी देवियाँ उस देवी के शरीर में लीन हो गईं। उस समय केवल अंबिका अकेली रह गईं।
Then all those goddesses, Brahmani and the rest, dissolved into the Devi's body, and Ambika alone remained.
देव्युवाच॥
devyuvāca ||
देवी म्हणाली —
देवी बोलीं —
The Devi said:
अहं विभूत्या बहुभिरिह रूपैर्यदास्थिता।
तत्संहृतं मयैकैव तिष्ठाम्याजौ स्थिरो भव॥
ahaṃ vibhūtyā bahubhiriha rūpairyadāsthitā |
tatsaṃhṛtaṃ mayaikaiva tiṣṭhāmyājau sthiro bhava ||
'मी माझ्या विभूतीने इथे अनेक रूपांत उभी होते. ती सगळी रूपं मी आता आवरून घेतली आहेत. आता या रणात मी एकटीच उभी आहे. तू आता पाय रोवून उभा राहा.'
'अपनी विभूति से मैं यहाँ बहुत-से रूपों में खड़ी थी। वे सब रूप मैंने अब समेट लिए हैं। अब इस युद्ध में मैं अकेली खड़ी हूँ। तू डटकर खड़ा रह।'
'By my own power I stood here in many forms. I have drawn them all back in. Now I stand alone on this field. Hold your ground.'
ऋषिरुवाच॥
ṛṣiruvāca ||
ऋषी म्हणाले —
ऋषि बोले —
The sage said:
ततः प्रववृते युद्धं देव्याः शुम्भस्य चोभयोः।
पश्यतां सर्वदेवानामसुराणां च दारुणम्॥
tataḥ pravavṛte yuddhaṃ devyāḥ śumbhasya cobhayoḥ |
paśyatāṃ sarvadevānāmasurāṇāṃ ca dāruṇam ||
मग देवी आणि शुंभ या दोघांचं भयंकर युद्ध सुरू झालं. सगळे देव आणि असुर ते पाहत होते.
फिर देवी और शुंभ, दोनों के बीच भयंकर युद्ध छिड़ गया। सभी देवता और असुर उसे देख रहे थे।
Then the battle began between the two of them, the Devi and Shumbha. It was terrible, and all the gods and asuras looked on.
शरवर्षैः शितैः शस्त्रैस्तथास्त्रैश्चैव दारुणैः।
तयोर्युद्धमभूद्भूयः सर्वलोकभयङ्करम्॥
śaravarṣaiḥ śitaiḥ śastraistathāstraiścaiva dāruṇaiḥ |
tayoryuddhamabhūdbhūyaḥ sarvalokabhayaṅkaram ||
बाणांचा वर्षाव, धारदार शस्त्रं आणि भयंकर अस्त्रं यांनी त्या दोघांचं युद्ध पुन्हा पेटलं. ते युद्ध सगळ्या लोकांना भयभीत करणारं होतं.
बाणों की बौछार, तेज़ शस्त्रों और भयानक अस्त्रों से उन दोनों का युद्ध फिर भड़क उठा। वह सब लोकों को डराने वाला था।
With showers of arrows, sharp weapons and dreadful missiles, the fight between the two flared up again, and every world was afraid.
दिव्यान्यस्त्राणि शतशो मुमुचे यान्यथाम्बिका।
बभञ्ज तानि दैत्येन्द्रस्तत्प्रतीघातकर्तृभिः॥
divyānyastrāṇi śataśo mumuce yānyathāmbikā |
babhañja tāni daityendrastatpratīghātakartṛbhiḥ ||
अंबिकेने शेकडो दिव्य अस्त्रं सोडली. दैत्यराजाने त्यांना उलट मारा करणारी अस्त्रं सोडून ती मोडून काढली.
अंबिका ने सैकड़ों दिव्य अस्त्र छोड़े। दैत्यराज ने उनकी काट करने वाले अस्त्रों से उन्हें तोड़ डाला।
Ambika let fly divine missiles by the hundred. The lord of the daityas broke them with missiles made to counter them.
मुक्तानि तेन चास्त्राणि दिव्यानि परमेश्वरी।
बभञ्ज लीलयैवोग्रहुङ्कारोच्चारणादिभिः॥
muktāni tena cāstrāṇi divyāni parameśvarī |
babhañja līlayaivograhuṅkāroccāraṇādibhiḥ ||
आणि त्याने सोडलेली दिव्य अस्त्रं परमेश्वरीने सहज, खेळ केल्यासारखी मोडली. त्यासाठी तिला एक उग्र हुंकार देणं एवढंच पुरेसं होतं.
और उसके छोड़े दिव्य अस्त्रों को परमेश्वरी ने खेल-खेल में तोड़ दिया। इसके लिए उनका एक उग्र हुंकार ही काफ़ी था।
The divine missiles he released, Parameshvari, the supreme Devi, broke as if in play, with no more than a fierce cry of 'hum' and the like.
ततः शरशतैर्देवीमाच्छादयत सोऽसुरः।
सापि तत्कुपिता देवी धनुश्चिच्छेद चेषुभिः॥
tataḥ śaraśatairdevīmācchādayata so'suraḥ |
sāpi tatkupitā devī dhanuściccheda ceṣubhiḥ ||
मग त्या असुराने शेकडो बाण मारून देवीला झाकून टाकलं. त्यावर देवीला राग आला आणि तिने बाणांनी त्याचं धनुष्य तोडलं.
तब उस असुर ने सैकड़ों बाणों से देवी को ढक दिया। इस पर देवी कुपित हुईं और उन्होंने बाणों से उसका धनुष काट डाला।
Then the asura buried the Devi under hundreds of arrows. Angered by this, she cut through his bow with her own arrows.
छिन्ने धनुषि दैत्येन्द्रस्तथा शक्तिमथाददे।
चिच्छेद देवी चक्रेण तामप्यस्य करे स्थिताम्॥
chinne dhanuṣi daityendrastathā śaktimathādade |
ciccheda devī cakreṇa tāmapyasya kare sthitām ||
धनुष्य तुटल्यावर दैत्यराजाने शक्ती हे अस्त्र उचललं. ती त्याच्या हातात असतानाच देवीने चक्राने तीही तोडली.
धनुष कटने पर दैत्यराज ने शक्ति उठा ली। वह अभी उसके हाथ में ही थी कि देवी ने चक्र से उसे भी काट डाला।
With his bow gone, the daitya lord took up a spear (śakti). The Devi cut that too with her discus while it was still in his hand.
ततः खड्गमुपादाय शतचन्द्रं च भानुमत्।
अभ्यधावत्तदा देवीं दैत्यानामधिपेश्वरः॥
tataḥ khaḍgamupādāya śatacandraṃ ca bhānumat |
abhyadhāvattadā devīṃ daityānāmadhipeśvaraḥ ||
मग दैत्यांच्या सगळ्या राजांचा तो अधिपती तलवार आणि शंभर चंद्रांची नक्षी असलेली चकचकीत ढाल घेऊन देवीवर धावून गेला.
फिर दैत्यों के सब राजाओं का वह स्वामी तलवार और सौ चंद्रों से अंकित चमकती ढाल लेकर देवी की ओर दौड़ा।
Then the overlord of the daitya kings took up a sword and a gleaming shield marked with a hundred moons, and rushed at the Devi.
तस्यापतत एवाशु खड्गं चिच्छेद चण्डिका।
धनुर्मुक्तैः शितैर्बाणैश्चर्म चार्ककरामलम्॥
tasyāpatata evāśu khaḍgaṃ ciccheda caṇḍikā |
dhanurmuktaiḥ śitairbāṇaiścarma cārkakarāmalam ||
तो धावत येत असतानाच चंडिकेने धनुष्यातून सोडलेल्या धारदार बाणांनी त्याची तलवार तोडली. सूर्यकिरणांसारखी लख्ख असलेली त्याची ढालही तोडली.
वह झपटकर आ ही रहा था कि चंडिका ने धनुष से छोड़े तीखे बाणों से उसकी तलवार काट दी। सूर्य की किरणों जैसी उजली उसकी ढाल भी काट दी।
Even as he charged, Chandika cut his sword apart with sharp arrows from her bow, and his shield too, bright as the rays of the sun.
हताश्वः स तदा दैत्यश्छिन्नधन्वा विसारथिः।
जग्राह मुद्गरं घोरमम्बिकानिधनोद्यतः॥
hatāśvaḥ sa tadā daityaśchinnadhanvā visārathiḥ |
jagrāha mudgaraṃ ghoramambikānidhanodyataḥ ||
त्याचे घोडे मारले गेले होते, धनुष्य तुटलं होतं, सारथीही उरला नव्हता. तेव्हा त्या दैत्याने अंबिकेला मारायच्या इराद्याने एक भयंकर मुद्गर उचलला.
उसके घोड़े मारे जा चुके थे, धनुष कट चुका था, सारथी भी नहीं रहा था। तब उस दैत्य ने अंबिका को मारने के लिए एक भयानक मुद्गर उठाया।
His horses were dead, his bow broken, his charioteer gone. Then the daitya seized a dreadful club (mudgara), set on killing Ambika.
चिच्छेदापततस्तस्य मुद्गरं निशितैः शरैः।
तथापि सोऽभ्यधावत्तां मुष्टिमुद्यम्य वेगवान्॥
cicchedāpatatastasya mudgaraṃ niśitaiḥ śaraiḥ |
tathāpi so'bhyadhāvattāṃ muṣṭimudyamya vegavān ||
तो धावून येत असतानाच देवीने तीक्ष्ण बाणांनी त्याचा मुद्गरही तोडला. तरीही तो वेगाने मूठ उगारून तिच्यावर धावून गेला.
वह झपटा ही था कि देवी ने तीखे बाणों से उसका मुद्गर भी काट डाला। फिर भी वह मुट्ठी तानकर बड़े वेग से उनकी ओर दौड़ा।
As he rushed in, she cut the club apart with sharp arrows. Even so, he kept coming at full speed, his fist raised.
स मुष्टिं पातयामास हृदये दैत्यपुङ्गवः।
देव्यास्तं चापि सा देवी तलेनोरस्यताडयत्॥
sa muṣṭiṃ pātayāmāsa hṛdaye daityapuṅgavaḥ |
devyāstaṃ cāpi sā devī talenorasyatāḍayat ||
त्या दैत्यश्रेष्ठाने देवीच्या छातीवर मुठीने प्रहार केला. देवीनेही त्याच्या छातीवर तळहाताने तडाखा दिला.
उस दैत्यश्रेष्ठ ने देवी की छाती पर मुक्का मारा। देवी ने भी उसकी छाती पर हथेली से चोट की।
That foremost of daityas brought his fist down on the Devi's chest, and the Devi struck him on the chest with the flat of her hand.
तलप्रहाराभिहतो निपपात महीतले।
स दैत्यराजः सहसा पुनरेव तथोत्थितः॥
talaprahārābhihato nipapāta mahītale |
sa daityarājaḥ sahasā punareva tathotthitaḥ ||
तळहाताच्या त्या तडाख्याने तो दैत्यराज जमिनीवर कोसळला. पण तसाच लगेच पुन्हा उठून उभा राहिला.
हथेली की उस चोट से वह दैत्यराज धरती पर गिर पड़ा। पर उसी तरह तुरंत फिर उठ खड़ा हुआ।
Struck by that blow of her palm, the daitya king crashed to the ground, but in a moment he was up again.
उत्पत्य च प्रगृह्योच्चैर्देवीं गगनमास्थितः।
तत्रापि सा निराधारा युयुधे तेन चण्डिका॥
utpatya ca pragṛhyoccairdevīṃ gaganamāsthitaḥ |
tatrāpi sā nirādhārā yuyudhe tena caṇḍikā ||
त्याने उडी मारली आणि देवीला धरून उंच आकाशात नेलं. तिथेही कोणत्याही आधाराशिवाय चंडिका त्याच्याशी लढली.
उसने छलाँग लगाई और देवी को पकड़कर ऊँचे आकाश में जा पहुँचा। वहाँ भी बिना किसी आधार के चंडिका उससे लड़ती रहीं।
He sprang up, seized the Devi and carried her high into the sky. Even there, with nothing to stand on, Chandika fought him.
नियुद्धं खे तदा दैत्यश्चण्डिका च परस्परम्।
चक्रतुः प्रथमं सिद्धमुनिविस्मयकारकम्॥
niyuddhaṃ khe tadā daityaścaṇḍikā ca parasparam |
cakratuḥ prathamaṃ siddhamunivismayakārakam ||
मग आकाशात तो दैत्य आणि चंडिका यांचं एकमेकांशी हातघाईचं युद्ध झालं. असं युद्ध याआधी कधी झालं नव्हतं. ते पाहून सिद्ध आणि मुनीही थक्क झाले.
तब आकाश में वह दैत्य और चंडिका आपस में गुत्थमगुत्था होकर लड़े। ऐसा युद्ध पहले कभी नहीं हुआ था। उसे देखकर सिद्ध और मुनि भी चकित रह गए।
There in the sky the daitya and Chandika wrestled hand to hand. No one had ever seen such a fight, and the siddhas and sages watched in wonder.
ततो नियुद्धं सुचिरं कृत्वा तेनाम्बिका सह।
उत्पात्य भ्रामयामास चिक्षेप धरणीतले॥
tato niyuddhaṃ suciraṃ kṛtvā tenāmbikā saha |
utpātya bhrāmayāmāsa cikṣepa dharaṇītale ||
बराच वेळ त्याच्याशी हातघाईची लढाई केल्यावर अंबिकेने त्याला उचललं, गरगर फिरवलं आणि जमिनीवर आपटलं.
बहुत देर तक उससे गुत्थमगुत्था लड़ने के बाद अंबिका ने उसे ऊपर उठाया, चारों ओर घुमाया और धरती पर पटक दिया।
After wrestling with him for a long time, Ambika lifted him up, spun him round and hurled him down to the earth.
स क्षिप्तो धरणीं प्राप्य मुष्टिमुद्यम्य वेगितः।
अभ्यधावत दुष्टात्मा चण्डिकानिधनेच्छया॥
sa kṣipto dharaṇīṃ prāpya muṣṭimudyamya vegitaḥ |
abhyadhāvata duṣṭātmā caṇḍikānidhanecchayā ||
असा फेकला गेलेला तो दुष्ट जमिनीवर पडला. पण पुन्हा मूठ उगारून, चंडिकेला मारायच्या इच्छेने तो वेगाने धावून आला.
इस तरह फेंका गया वह दुष्ट धरती पर आ गिरा। पर फिर मुट्ठी तानकर, चंडिका को मारने की इच्छा से वह तेज़ी से दौड़ पड़ा।
Thrown down, the evil one hit the ground. But he raised his fist again and ran at her, still bent on killing Chandika.
तमायान्तं ततो देवी सर्वदैत्यजनेश्वरम्।
जगत्यां पातयामास भित्त्वा शूलेन वक्षसि॥
tamāyāntaṃ tato devī sarvadaityajaneśvaram |
jagatyāṃ pātayāmāsa bhittvā śūlena vakṣasi ||
सगळ्या दैत्यांचा तो स्वामी असा येत असतानाच देवीने त्रिशूळाने त्याची छाती भेदली आणि त्याला जमिनीवर पाडलं.
सब दैत्यों का वह स्वामी इस तरह आ ही रहा था कि देवी ने शूल से उसकी छाती बेध दी और उसे धरती पर गिरा दिया।
As the lord of all the daityas came on, the Devi pierced his chest with her trident and brought him down to the earth.
स गतासुः पपातोर्व्यां देवीशूलाग्रविक्षतः।
चालयन् सकलां पृथ्वीं साब्धिद्वीपां सपर्वताम्॥
sa gatāsuḥ papātorvyāṃ devīśūlāgravikṣataḥ |
cālayan sakalāṃ pṛthvīṃ sābdhidvīpāṃ saparvatām ||
देवीच्या त्रिशूळाच्या टोकाने घायाळ झालेला तो प्राण सोडून जमिनीवर पडला. पडताना समुद्र, बेटं आणि पर्वतांसह सगळी पृथ्वी त्याने हादरवून टाकली.
देवी के शूल की नोक से घायल होकर वह प्राणहीन हो धरती पर गिर पड़ा। गिरते हुए उसने समुद्रों, द्वीपों और पर्वतों सहित सारी पृथ्वी को हिला दिया।
Torn by the point of the Devi's trident, he fell lifeless to the earth, and as he fell the whole earth shook, with its oceans, islands and mountains.
ततः प्रसन्नमखिलं हते तस्मिन् दुरात्मनि।
जगत्स्वास्थ्यमतीवाप निर्मलं चाभवन्नभः॥
tataḥ prasannamakhilaṃ hate tasmin durātmani |
jagatsvāsthyamatīvāpa nirmalaṃ cābhavannabhaḥ ||
तो दुष्ट मारला गेल्यावर सगळं जग प्रसन्न झालं. जगाला पुन्हा पूर्ण स्वस्थता मिळाली आणि आकाश निर्मळ झालं.
उस दुष्ट के मारे जाने पर सारा जगत प्रसन्न हो गया। जगत को फिर पूरी शांति मिली और आकाश निर्मल हो गया।
With that evil one dead, the whole world grew calm and bright. It was at ease once more, and the sky turned clear.
उत्पातमेघाः सोल्का ये प्रागासंस्ते शमं ययुः।
सरितो मार्गवाहिन्यस्तथासंस्तत्र पातिते॥
utpātameghāḥ solkā ye prāgāsaṃste śamaṃ yayuḥ |
sarito mārgavāhinyastathāsaṃstatra pātite ||
आधी अशुभ सूचना देणारे, उल्कांसह दाटलेले ढग होते ते शांत झाले. तो तिथे पडल्यावर नद्याही पुन्हा आपल्या मार्गाने वाहू लागल्या.
पहले जो उल्काओं के साथ उत्पात सूचक बादल छाए थे, वे शांत हो गए। उसके वहाँ गिरते ही नदियाँ भी फिर अपने मार्ग से बहने लगीं।
The clouds of ill omen that had gathered before, with meteors falling, settled down. Once he had fallen there, the rivers flowed in their proper courses again.
ततो देवगणाः सर्वे हर्षनिर्भरमानसाः।
बभूवुर्निहते तस्मिन् गन्धर्वा ललितं जगुः॥
tato devagaṇāḥ sarve harṣanirbharamānasāḥ |
babhūvurnihate tasmin gandharvā lalitaṃ jaguḥ ||
तो मारला गेल्यावर सगळ्या देवांची मनं आनंदाने भरून गेली. गंधर्व मधुर गाणी गाऊ लागले.
उसके मारे जाने पर सभी देवताओं के मन आनंद से भर गए। गंधर्व मधुर स्वर में गाने लगे।
With him slain, the hearts of all the gods were full of joy, and the gandharvas sang sweetly.
अवादयंस्तथैवान्ये ननृतुश्चाप्सरोगणाः।
ववुः पुण्यास्तथा वाताः सुप्रभोऽभूद्दिवाकरः॥
avādayaṃstathaivānye nanṛtuścāpsarogaṇāḥ |
vavuḥ puṇyāstathā vātāḥ suprabho'bhūddivākaraḥ ||
दुसरे वाद्यं वाजवू लागले आणि अप्सरांचे समूह नाचू लागले. पवित्र, सुखद वारे वाहू लागले आणि सूर्य तेजाने झळाळू लागला.
दूसरे बाजे बजाने लगे और अप्सराओं के समूह नाचने लगे। पवित्र, सुखद हवाएँ चलने लगीं और सूर्य उजली प्रभा से चमक उठा।
Others played their instruments, and troupes of apsaras danced. Pure, pleasant winds blew, and the sun shone out brightly.
जज्वलुश्चाग्नयः शान्ताः शान्ता दिग्जनितस्वनाः॥ ॐ॥
jajvaluścāgnayaḥ śāntāḥ śāntā digjanitasvanāḥ || oṃ ||
विझून गेलेले यज्ञाचे अग्नी पुन्हा प्रज्वलित झाले. दिशांमधून येणारे भयंकर आवाज शांत झाले. ॐ.
बुझी हुई यज्ञ की अग्नियाँ फिर प्रज्वलित हो उठीं। दिशाओं से उठने वाले भयानक स्वर शांत हो गए। ॐ।
The sacred fires that had died down blazed up again, and the frightening noises that had risen from every quarter fell silent. Om.
॥ इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे सावर्णिके मन्वन्तरे देवीमाहात्म्ये शुम्भवधो नाम दशमोऽध्यायः॥
|| iti śrīmārkaṇḍeyapurāṇe sāvarṇike manvantare devīmāhātmye śumbhavadho nāma daśamo'dhyāyaḥ ||
श्रीमार्कंडेय पुराणात, सावर्णिक मन्वंतराच्या कथेत, देवीमाहात्म्यातला ‘शुंभाचा वध’ नावाचा दहावा अध्याय इथे पूर्ण झाला.
श्रीमार्कंडेय पुराण में, सावर्णिक मन्वंतर की कथा में, देवीमाहात्म्य का ‘शुंभ का वध’ नामक दसवाँ अध्याय यहाँ पूरा हुआ।
Here ends the tenth chapter, called ‘The Slaying of Shumbha’, of the Devi Mahatmya, in the account of the Savarni Manvantara in the Shri Markandeya Purana.