Pradip TambeFounder · Mydigitcard Business Solutions

लोड होतंय

ग्रंथ: श्रीदुर्गासप्तशती

चतुर्थोऽध्यायः · शक्रादिस्तुति

Chapter 4 · The hymn of Indra and the gods

दुर्गा सप्तशतीचा चौथा अध्याय: देवांनी केलेली स्तुती

44 श्लोक ऑडिओ नंतर जोडला जाईल

या स्तोत्राबद्दल

शक्रादिस्तुती हा श्रीदुर्गासप्तशतीचा चौथा अध्याय आहे. सप्तशती म्हणजे मार्कंडेय पुराणातलं देवीमाहात्म्य, आणि अध्यायाची पुष्पिका ही कथा सावर्णिक मन्वंतराच्या प्रसंगात ठेवते. 'शक्र' म्हणजे इंद्र. महिषासुराचा वध झाल्यावर इंद्र आणि इतर देव देवीची जी स्तुती करतात, ती या अध्यायाचा गाभा आहे. परंपरेनुसार दुसरा ते चौथा अध्याय 'मध्यम चरित्र' मानले जातात, आणि हा अध्याय त्याचा शेवट करतो.

स्तुतीत देव देवीला जगाचं कारण, स्वाहा आणि स्वधा, तिन्ही वेद, बुद्धी, लक्ष्मी आणि गौरी म्हणून ओळखतात. ती शत्रूंनाही शस्त्राने पवित्र करून स्वर्गाला पाठवते, असं ते आश्चर्याने म्हणतात. मग 'शूलेन पाहि नो देवि' पासूनच्या चार श्लोकांत चारही दिशांनी रक्षणाची प्रार्थना आहे. देवी वर मागायला सांगते. देव मागतात: 'आम्ही स्मरण करताच तू आमची संकटं दूर कर.' देवी 'तथास्तु' म्हणून अंतर्धान पावते, आणि ऋषी पुढच्या कथेची सूचना देतात: गौरीच्या देहातून देवी पुन्हा कशी प्रकट झाली.

रचना

सुरुवातीला जया नावाच्या दुर्गेचं ध्यान आहे. त्यानंतर गीता प्रेसच्या गणनेप्रमाणे ४२ मंत्र आहेत: पाच 'उवाच' ओळी, दोन अर्धश्लोक आणि ३५ श्लोक. शेवटी पुष्पिका आहे. ४.२ ते ४.२३ हे बावीस श्लोक वसंततिलका या लांब वृत्तात आहेत, आणि पुढचे श्लोक अनुष्टुभ् छंदात आहेत. इथले क्रमांक (४.१, ४.२…) गीता प्रेसच्या आवृत्तीशी जुळतात.

पहिल्यांदा वाचताना

वसंततिलकेचे श्लोक लांब आहेत. प्रत्येक ओळ दोन भागांत म्हणा आणि मध्ये श्वास घ्या. आधी अर्थ एकदा वाचला की स्तुतीतला भाव लगेच पकडता येतो. हे शब्द जपून म्हणा:

  • निश्शेषदेवगण: इथे दोन तालव्य 'श' आहेत; 'निस्सेष' म्हणू नका.
  • सुविमलर्ग्यजुषां: 'र्ग्य' हे जोडाक्षर एकसंध म्हणा. यात ऋग्वेद आणि यजुर्वेद असे दोन शब्द जोडलेले आहेत.
  • दारिद्र्यदुःखभयहारिणि: 'द्र्य' तोडू नका, आणि 'दुःख' मधला विसर्ग ऐकू येऊ द्या.
  • उद्यच्छशाङ्क: 'च्छ' स्पष्ट म्हणा, मग 'शा'. घाईत 'उद्यशशाङ्क' होऊ देऊ नका.

इथला अर्थ आमच्या टीमने मूळ संस्कृतवरून लिहिला आहे. विद्वानांनी तो तपासला आहे की नाही, ते या पानावर दाखवलं आहे.

ॐ कालाभ्राभां कटाक्षैररिकुलभयदां मौलिबद्धेन्दुरेखां शङ्खं चक्रं कृपाणं त्रिशिखमपि करैरुद्वहन्तीं त्रिनेत्राम्। सिंहस्कन्धाधिरूढां त्रिभुवनमखिलं तेजसा पूरयन्तीं ध्यायेद् दुर्गां जयाख्यां त्रिदशपरिवृतां सेवितां सिद्धिकामैः॥

oṃ kālābhrābhāṃ kaṭākṣairarikulabhayadāṃ maulibaddhendurekhāṃ śaṅkhaṃ cakraṃ kṛpāṇaṃ triśikhamapi karairudvahantīṃ trinetrām | siṃhaskandhādhirūḍhāṃ tribhuvanamakhilaṃ tejasā pūrayantīṃ dhyāyed durgāṃ jayākhyāṃ tridaśaparivṛtāṃ sevitāṃ siddhikāmaiḥ ||

जया नावाच्या दुर्गेचं असं ध्यान करावं: तिची कांती काळ्या मेघासारखी आहे. तिच्या नुसत्या कटाक्षाने शत्रूंच्या समूहाला भीती वाटते. तिच्या मुकुटावर चंद्रकोर बांधलेली आहे. ती आपल्या हातांत शंख, चक्र, तलवार आणि त्रिशूळ धारण करते. तिला तीन डोळे आहेत. ती सिंहाच्या खांद्यावर आरूढ आहे आणि आपल्या तेजाने तिन्ही लोक भरून टाकते. देव तिच्याभोवती आहेत, आणि सिद्धी हवी असणारे साधक तिची सेवा करतात.

ॐ ऋषिरुवाच॥

oṃ ṛṣiruvāca ||

ॐ. ऋषी म्हणाले —

शक्रादयः सुरगणा निहतेऽतिवीर्ये तस्मिन्दुरात्मनि सुरारिबले च देव्या। तां तुष्टुवुः प्रणतिनम्रशिरोधरांसा वाग्भिः प्रहर्षपुलकोद्गमचारुदेहाः॥

śakrādayaḥ suragaṇā nihate'tivīrye tasmindurātmani surāribale ca devyā | tāṃ tuṣṭuvuḥ praṇatinamraśirodharāṃsā vāgbhiḥ praharṣapulakodgamacārudehāḥ ||

अतिशय पराक्रमी असा तो दुष्ट महिषासुर आणि देवांच्या शत्रूची सगळी सेना देवीने मारून टाकली. तेव्हा इंद्र आणि इतर देवांनी देवीची स्तुती केली. त्यांच्या माना आणि खांदे नमस्काराने वाकले होते. आनंदाने त्यांच्या अंगावर रोमांच उभे राहिले होते, आणि त्यामुळे त्यांचे देह सुंदर दिसत होते.

देव्या यया ततमिदं जगदात्मशक्त्या निश्शेषदेवगणशक्तिसमूहमूर्त्या। तामम्बिकामखिलदेवमहर्षिपूज्यां भक्त्या नताः स्म विदधातु शुभानि सा नः॥

devyā yayā tatamidaṃ jagadātmaśaktyā niśśeṣadevagaṇaśaktisamūhamūrtyā | tāmambikāmakhiladevamaharṣipūjyāṃ bhaktyā natāḥ sma vidadhātu śubhāni sā naḥ ||

जिने आपल्या स्वतःच्या शक्तीने हे सगळं जग व्यापलं आहे, सगळ्या देवांच्या शक्ती एकत्र येऊन जिचं रूप बनलं आहे, आणि जी सर्व देवांना व महर्षींना पूजनीय आहे, त्या अंबिकेला आम्ही भक्तीने नमस्कार करतो. ती आमचं कल्याण करो.

यस्याः प्रभावमतुलं भगवाननन्तो ब्रह्मा हरश्च न हि वक्तुमलं बलं च। सा चण्डिकाखिलजगत्परिपालनाय नाशाय चाशुभभयस्य मतिं करोतु॥

yasyāḥ prabhāvamatulaṃ bhagavānananto brahmā haraśca na hi vaktumalaṃ balaṃ ca | sā caṇḍikākhilajagatparipālanāya nāśāya cāśubhabhayasya matiṃ karotu ||

भगवान अनंत, ब्रह्मदेव आणि शंकर यांनाही जिच्या अतुलनीय प्रभावाचं आणि बळाचं वर्णन करता येत नाही, ती चंडिका सगळ्या जगाचं रक्षण करण्याचं आणि अशुभाची भीती नाहीशी करण्याचं मनात आणो.

या श्रीः स्वयं सुकृतिनां भवनेष्वलक्ष्मीः पापात्मनां कृतधियां हृदयेषु बुद्धिः। श्रद्धा सतां कुलजनप्रभवस्य लज्जा तां त्वां नताः स्म परिपालय देवि विश्वम्॥

yā śrīḥ svayaṃ sukṛtināṃ bhavaneṣvalakṣmīḥ pāpātmanāṃ kṛtadhiyāṃ hṛdayeṣu buddhiḥ | śraddhā satāṃ kulajanaprabhavasya lajjā tāṃ tvāṃ natāḥ sma paripālaya devi viśvam ||

पुण्यवान लोकांच्या घरी तू स्वतः लक्ष्मी म्हणून राहतेस, आणि पापी लोकांच्या घरी अलक्ष्मी म्हणून. शहाण्या माणसांच्या हृदयात तू बुद्धी आहेस, सज्जनांमध्ये श्रद्धा आहेस, आणि चांगल्या कुळात जन्मलेल्यांमध्ये लज्जा आहेस. अशा तुला आम्ही नमस्कार करतो. देवी, या विश्वाचं रक्षण कर.

किं वर्णयाम तव रूपमचिन्त्यमेतत् किं चातिवीर्यमसुरक्षयकारि भूरि। किं चाहवेषु चरितानि तवाद्भुतानि सर्वेषु देव्यसुरदेवगणादिकेषु॥

kiṃ varṇayāma tava rūpamacintyametat kiṃ cātivīryamasurakṣayakāri bhūri | kiṃ cāhaveṣu caritāni tavādbhutāni sarveṣu devyasuradevagaṇādikeṣu ||

तुझ्या या अचिंत्य रूपाचं आम्ही काय वर्णन करावं? असुरांचा नाश करणारा तुझा प्रचंड पराक्रम कसा सांगावा? आणि असुर, देव आणि इतर सगळ्यांमध्ये झालेल्या युद्धांत तू केलेली अद्भुत कृत्यं तरी कशी सांगावी?

हेतुः समस्तजगतां त्रिगुणापि दोषैर्न ज्ञायसे हरिहरादिभिरप्यपारा। सर्वाश्रयाखिलमिदं जगदंशभूतमव्याकृता हि परमा प्रकृतिस्त्वमाद्या॥

hetuḥ samastajagatāṃ triguṇāpi doṣairna jñāyase hariharādibhirapyapārā | sarvāśrayākhilamidaṃ jagadaṃśabhūtamavyākṛtā hi paramā prakṛtistvamādyā ||

तू सगळ्या जगांचं कारण आहेस. तू तीन गुणांची असूनही त्या गुणांचे दोष तुझ्यात दिसत नाहीत. विष्णू, शंकर आणि इतर देवांनाही तुझा अंत लागत नाही. तू सगळ्यांचा आधार आहेस. हे सगळं जग तुझाच एक अंश आहे. कारण तूच अव्यक्त, परम, आदिम प्रकृती आहेस.

यस्याः समस्तसुरता समुदीरणेन तृप्तिं प्रयाति सकलेषु मखेषु देवि। स्वाहासि वै पितृगणस्य च तृप्तिहेतुरुच्चार्यसे त्वमत एव जनैः स्वधा च॥

yasyāḥ samastasuratā samudīraṇena tṛptiṃ prayāti sakaleṣu makheṣu devi | svāhāsi vai pitṛgaṇasya ca tṛptiheturuccāryase tvamata eva janaiḥ svadhā ca ||

देवी, तू स्वाहा आहेस. सगळ्या यज्ञांत तुझा उच्चार केला की सगळे देव तृप्त होतात. पितरांच्या तृप्तीचं कारणही तूच आहेस. म्हणून लोक तुझा उच्चार 'स्वधा' म्हणूनही करतात.

या मुक्तिहेतुरविचिन्त्यमहाव्रता त्वमभ्यस्यसे सुनियतेन्द्रियतत्त्वसारैः। मोक्षार्थिभिर्मुनिभिरस्तसमस्तदोषैर्विद्यासि सा भगवती परमा हि देवि॥

yā muktiheturavicintyamahāvratā tvamabhyasyase suniyatendriyatattvasāraiḥ | mokṣārthibhirmunibhirastasamastadoṣairvidyāsi sā bhagavatī paramā hi devi ||

देवी, तू मुक्तीचं कारण आहेस. तुझं महाव्रत कल्पनेच्या पलीकडचं आहे. ज्यांनी इंद्रियं पूर्ण आवरली आहेत, सत्य हेच ज्यांचं सार आहे, ज्यांचे सगळे दोष गळून गेले आहेत, असे मोक्ष हवा असणारे मुनी तुझीच साधना करतात. तूच ती परम भगवती विद्या आहेस.

शब्दात्मिका सुविमलर्ग्यजुषां निधानमुद्गीथरम्यपदपाठवतां च साम्नाम्। देवी त्रयी भगवती भवभावनाय वार्ता च सर्वजगतां परमार्तिहन्त्री॥

śabdātmikā suvimalargyajuṣāṃ nidhānamudgītharamyapadapāṭhavatāṃ ca sāmnām | devī trayī bhagavatī bhavabhāvanāya vārtā ca sarvajagatāṃ paramārtihantrī ||

तू शब्दस्वरूप आहेस. अतिशय निर्मळ ऋग्वेद आणि यजुर्वेदाचा तू खजिना आहेस. उद्गीथाने आणि सुंदर पदपाठाने नटलेल्या सामवेदाचाही तू आधार आहेस. तू भगवती त्रयी, म्हणजे तिन्ही वेद आहेस. जगाचं जीवन चालावं म्हणून तू 'वार्ता', म्हणजे शेती, व्यापार आणि पशुपालन यांची उपजीविका आहेस. सगळ्या जगाचं दुःख दूर करणारी परम देवी तूच आहेस.

मेधासि देवि विदिताखिलशास्त्रसारा दुर्गासि दुर्गभवसागरनौरसङ्गा। श्रीः कैटभारिहृदयैककृताधिवासा गौरी त्वमेव शशिमौलिकृतप्रतिष्ठा॥

medhāsi devi viditākhilaśāstrasārā durgāsi durgabhavasāgaranaurasaṅgā | śrīḥ kaiṭabhārihṛdayaikakṛtādhivāsā gaurī tvameva śaśimaulikṛtapratiṣṭhā ||

देवी, सगळ्या शास्त्रांचं सार जाणणारी मेधा, म्हणजे बुद्धी, तू आहेस. दुस्तर संसारसागर पार करून नेणारी नाव, कशालाही न चिकटलेली दुर्गा, तू आहेस. कैटभाचा शत्रू जो विष्णू, त्याच्या हृदयात एकटी वास करणारी लक्ष्मी तू आहेस. आणि चंद्रमौळी शंकरासोबत प्रतिष्ठित असलेली गौरीही तूच आहेस.

ईषत्सहासममलं परिपूर्णचन्द्रबिम्बानुकारि कनकोत्तमकान्तिकान्तम्। अत्यद्भुतं प्रहृतमात्तरुषा तथापि वक्त्रं विलोक्य सहसा महिषासुरेण॥

īṣatsahāsamamalaṃ paripūrṇacandrabimbānukāri kanakottamakāntikāntam | atyadbhutaṃ prahṛtamāttaruṣā tathāpi vaktraṃ vilokya sahasā mahiṣāsureṇa ||

तुझा चेहरा हलकंसं हसू असलेला, निर्मळ, पूर्ण चंद्राच्या बिंबासारखा आणि उत्तम सोन्याच्या कांतीने सुंदर आहे. असा चेहरा पाहूनही रागाने भरलेल्या महिषासुराने अचानक त्याच्यावर प्रहार केला. हे फार आश्चर्याचं आहे.

दृष्ट्वा तु देवि कुपितं भ्रुकुटीकरालमुद्यच्छशाङ्कसदृशच्छवि यन्न सद्यः। प्राणान्मुमोच महिषस्तदतीव चित्रं कैर्जीव्यते हि कुपितान्तकदर्शनेन॥

dṛṣṭvā tu devi kupitaṃ bhrukuṭīkarālamudyacchaśāṅkasadṛśacchavi yanna sadyaḥ | prāṇānmumoca mahiṣastadatīva citraṃ kairjīvyate hi kupitāntakadarśanena ||

देवी, रागावलेला, भुवया आकसल्याने भयंकर दिसणारा, उगवत्या चंद्रासारखा लाल झालेला तुझा चेहरा पाहूनही महिषाने लगेच प्राण सोडले नाहीत, हे त्याहून मोठं आश्चर्य आहे. कारण रागावलेल्या यमाला पाहून कोण जिवंत राहू शकतो?

देवि प्रसीद परमा भवती भवाय सद्यो विनाशयसि कोपवती कुलानि। विज्ञातमेतदधुनैव यदस्तमेतन्नीतं बलं सुविपुलं महिषासुरस्य॥

devi prasīda paramā bhavatī bhavāya sadyo vināśayasi kopavatī kulāni | vijñātametadadhunaiva yadastametannītaṃ balaṃ suvipulaṃ mahiṣāsurasya ||

देवी, प्रसन्न हो. तू परम आहेस आणि तू सगळ्यांच्या कल्याणासाठी आहेस. रागावलीस की तू क्षणात संपूर्ण कुळांचा नाश करतेस. महिषासुराची ती प्रचंड सेना आत्ताच संपवली गेली, त्यावरून हे आम्हाला कळलं आहे.

ते सम्मता जनपदेषु धनानि तेषां तेषां यशांसि न च सीदति धर्मवर्गः। धन्यास्त एव निभृतात्मजभृत्यदारा येषां सदाभ्युदयदा भवती प्रसन्ना॥

te sammatā janapadeṣu dhanāni teṣāṃ teṣāṃ yaśāṃsi na ca sīdati dharmavargaḥ | dhanyāsta eva nibhṛtātmajabhṛtyadārā yeṣāṃ sadābhyudayadā bhavatī prasannā ||

सदा भरभराट देणारी तू ज्यांच्यावर प्रसन्न असतेस, त्यांनाच समाजात मान मिळतो. धन त्यांचंच असतं, कीर्ती त्यांचीच असते, आणि त्यांचं धर्माचरण कधी ढासळत नाही. आज्ञाधारक मुलं, सेवक आणि पत्नी असलेले तेच लोक खरे धन्य असतात.

धर्म्याणि देवि सकलानि सदैव कर्माण्यत्यादृतः प्रतिदिनं सुकृती करोति। स्वर्गं प्रयाति च ततो भवतीप्रसादाल्लोकत्रयेऽपि फलदा ननु देवि तेन॥

dharmyāṇi devi sakalāni sadaiva karmāṇyatyādṛtaḥ pratidinaṃ sukṛtī karoti | svargaṃ prayāti ca tato bhavatīprasādāllokatraye'pi phaladā nanu devi tena ||

देवी, तुझ्या कृपेने पुण्यवान माणूस रोज मोठ्या आदराने सगळी धर्माची कर्मं करत राहतो, आणि त्यानंतर स्वर्गाला जातो. म्हणून देवी, तिन्ही लोकांत फळ देणारी तूच आहेस, नाही का?

दुर्गे स्मृता हरसि भीतिमशेषजन्तोः स्वस्थैः स्मृता मतिमतीव शुभां ददासि। दारिद्र्यदुःखभयहारिणि का त्वदन्या सर्वोपकारकरणाय सदाऽऽर्द्रचित्ता॥

durge smṛtā harasi bhītimaśeṣajantoḥ svasthaiḥ smṛtā matimatīva śubhāṃ dadāsi | dāridryaduḥkhabhayahāriṇi kā tvadanyā sarvopakārakaraṇāya sadā''rdracittā ||

दुर्गे, संकटात तुझं स्मरण केलं की तू प्रत्येक जिवाची भीती दूर करतेस. सुखात असताना तुझं स्मरण केलं की तू अतिशय शुभ बुद्धी देतेस. दारिद्र्य, दुःख आणि भय दूर करणारी देवी, सगळ्यांचं भलं करण्यासाठी सदा कोमल मन असणारी तुझ्याशिवाय दुसरी कोण आहे?

एभिर्हतैर्जगदुपैति सुखं तथैते कुर्वन्तु नाम नरकाय चिराय पापम्। संग्राममृत्युमधिगम्य दिवं प्रयान्तु मत्वेति नूनमहितान् विनिहंसि देवि॥

ebhirhatairjagadupaiti sukhaṃ tathaite kurvantu nāma narakāya cirāya pāpam | saṃgrāmamṛtyumadhigamya divaṃ prayāntu matveti nūnamahitān vinihaṃsi devi ||

'हे मारले गेले की जगाला सुख मिळेल. आणि यांनी दीर्घ काळ नरकात जावं लागेल इतकं पाप केलं असलं, तरी युद्धात मरण पावून हे स्वर्गाला जावोत.' देवी, असा विचार करूनच तू शत्रूंचा वध करतेस, हे नक्की.

दृष्ट्वैव किं न भवती प्रकरोति भस्म सर्वासुरानरिषु यत्प्रहिणोषि शस्त्रम्। लोकान् प्रयान्तु रिपवोऽपि हि शस्त्रपूता इत्थं मतिर्भवति तेष्वपि तेऽतिसाध्वी॥

dṛṣṭvaiva kiṃ na bhavatī prakaroti bhasma sarvāsurānariṣu yatprahiṇoṣi śastram | lokān prayāntu ripavo'pi hi śastrapūtā itthaṃ matirbhavati teṣvapi te'tisādhvī ||

तू नुसत्या नजरेने सगळ्या असुरांची राख करू शकत नाहीस का? तरीही तू शत्रूंवर शस्त्र चालवतेस. 'शस्त्राने पवित्र होऊन शत्रूसुद्धा उत्तम लोकांना जावोत', असा तुझा त्यांच्याविषयीसुद्धा अतिशय दयाळू विचार असतो.

खड्गप्रभानिकरविस्फुरणैस्तथोग्रैः शूलाग्रकान्तिनिवहेन दृशोऽसुराणाम्। यन्नागता विलयमंशुमदिन्दुखण्डयोग्याननं तव विलोकयतां तदेतत्॥

khaḍgaprabhānikaravisphuraṇaistathograiḥ śūlāgrakāntinivahena dṛśo'surāṇām | yannāgatā vilayamaṃśumadindukhaṇḍayogyānanaṃ tava vilokayatāṃ tadetat ||

तुझ्या तलवारीच्या भयंकर लखलखाटाने आणि त्रिशूळाच्या टोकावरच्या तेजाच्या लोटाने असुरांचे डोळे नष्ट झाले नाहीत. कारण ते तेजस्वी चंद्रकोरीसारखा शीतल असलेला तुझा चेहरा पाहत होते.

दुर्वृत्तवृत्तशमनं तव देवि शीलं रूपं तथैतदविचिन्त्यमतुल्यमन्यैः। वीर्यं च हन्तृ हृतदेवपराक्रमाणां वैरिष्वपि प्रकटितैव दया त्वयेत्थम्॥

durvṛttavṛttaśamanaṃ tava devi śīlaṃ rūpaṃ tathaitadavicintyamatulyamanyaiḥ | vīryaṃ ca hantṛ hṛtadevaparākramāṇāṃ vairiṣvapi prakaṭitaiva dayā tvayettham ||

देवी, दुष्टांच्या वाईट वागण्याला आळा घालणं हा तुझा स्वभाव आहे. तुझं हे रूप कल्पनेच्या पलीकडचं आहे आणि इतर कोणाशीही त्याची तुलना होत नाही. देवांचं बळ हिरावून घेणाऱ्यांचा नाश करणारा तुझा पराक्रम आहे. आणि अशा प्रकारे तू शत्रूंवरसुद्धा दया दाखवली आहेस.

केनोपमा भवतु तेऽस्य पराक्रमस्य रूपं च शत्रुभयकार्यतिहारि कुत्र। चित्ते कृपा समरनिष्ठुरता च दृष्टा त्वय्येव देवि वरदे भुवनत्रयेऽपि॥

kenopamā bhavatu te'sya parākramasya rūpaṃ ca śatrubhayakāryatihāri kutra | citte kṛpā samaraniṣṭhuratā ca dṛṣṭā tvayyeva devi varade bhuvanatraye'pi ||

तुझ्या या पराक्रमाची तुलना कशाशी करावी? शत्रूंना भय वाटायला लावणारं आणि तरीही अतिशय मनोहर असं रूप दुसरीकडे कुठे आहे? वर देणाऱ्या देवी, मनात करुणा आणि युद्धात कठोरता, या दोन्ही गोष्टी तिन्ही लोकांत फक्त तुझ्यातच दिसतात.

त्रैलोक्यमेतदखिलं रिपुनाशनेन त्रातं त्वया समरमूर्धनि तेऽपि हत्वा। नीता दिवं रिपुगणा भयमप्यपास्तमस्माकमुन्मदसुरारिभवं नमस्ते॥

trailokyametadakhilaṃ ripunāśanena trātaṃ tvayā samaramūrdhani te'pi hatvā | nītā divaṃ ripugaṇā bhayamapyapāstamasmākamunmadasurāribhavaṃ namaste ||

शत्रूंचा नाश करून तू हे सगळं त्रैलोक्य वाचवलं आहेस. युद्धाच्या आघाडीवर त्या शत्रूंना मारून तू त्यांनाही स्वर्गाला पोचवलं आहेस. उन्मत्त झालेल्या देवशत्रूंपासून आम्हाला वाटणारी भीतीही तू दूर केली आहेस. तुला नमस्कार असो.

शूलेन पाहि नो देवि पाहि खड्गेन चाम्बिके। घण्टास्वनेन नः पाहि चापज्यानिःस्वनेन च॥

śūlena pāhi no devi pāhi khaḍgena cāmbike | ghaṇṭāsvanena naḥ pāhi cāpajyāniḥsvanena ca ||

देवी, त्रिशूळाने आमचं रक्षण कर. अंबिके, तलवारीने आमचं रक्षण कर. घंटेच्या नादाने आणि धनुष्याच्या प्रत्यंचेच्या टणत्काराने आमचं रक्षण कर.

प्राच्यां रक्ष प्रतीच्यां च चण्डिके रक्ष दक्षिणे। भ्रामणेनात्मशूलस्य उत्तरस्यां तथेश्वरि॥

prācyāṃ rakṣa pratīcyāṃ ca caṇḍike rakṣa dakṣiṇe | bhrāmaṇenātmaśūlasya uttarasyāṃ tatheśvari ||

चंडिके, पूर्व दिशेला आमचं रक्षण कर, पश्चिमेला रक्षण कर, दक्षिणेला रक्षण कर. आणि ईश्वरी, आपला त्रिशूळ फिरवून उत्तरेलाही आमचं रक्षण कर.

सौम्यानि यानि रूपाणि त्रैलोक्ये विचरन्ति ते। यानि चात्यर्थघोराणि तै रक्षास्मांस्तथा भुवम्॥

saumyāni yāni rūpāṇi trailokye vicaranti te | yāni cātyarthaghorāṇi tai rakṣāsmāṃstathā bhuvam ||

तुझी जी सौम्य रूपं तिन्ही लोकांत संचार करतात, आणि जी अतिशय भयंकर रूपं आहेत, त्या सगळ्या रूपांनी आमचं आणि या पृथ्वीचं रक्षण कर.

खड्गशूलगदादीनि यानि चास्त्राणि तेऽम्बिके। करपल्लवसङ्गीनि तैरस्मान् रक्ष सर्वतः॥

khaḍgaśūlagadādīni yāni cāstrāṇi te'mbike | karapallavasaṅgīni tairasmān rakṣa sarvataḥ ||

अंबिके, तलवार, त्रिशूळ, गदा अशी जी शस्त्रं तुझ्या कोवळ्या पालवीसारख्या हातांत असतात, त्या सगळ्यांनी सर्व बाजूंनी आमचं रक्षण कर.

ऋषिरुवाच॥

ṛṣiruvāca ||

ऋषी म्हणाले —

एवं स्तुता सुरैर्दिव्यैः कुसुमैर्नन्दनोद्भवैः। अर्चिता जगतां धात्री तथा गन्धानुलेपनैः॥

evaṃ stutā surairdivyaiḥ kusumairnandanodbhavaiḥ | arcitā jagatāṃ dhātrī tathā gandhānulepanaiḥ ||

देवांनी अशी स्तुती केली. मग त्यांनी जगाचं धारण करणाऱ्या त्या मातेची नंदनवनात उगवलेल्या दिव्य फुलांनी, तसंच सुगंधी उटण्यांनी पूजा केली.

भक्त्या समस्तैस्त्रिदशैर्दिव्यैर्धूपैस्तु धूपिता। प्राह प्रसादसुमुखी समस्तान् प्रणतान् सुरान्॥

bhaktyā samastaistridaśairdivyairdhūpaistu dhūpitā | prāha prasādasumukhī samastān praṇatān surān ||

सगळ्या देवांनी भक्तीने तिला दिव्य धूप दाखवला. तेव्हा प्रसन्न मुखाने ती आपल्यापुढे नमलेल्या सगळ्या देवांना म्हणाली —

देव्युवाच॥

devyuvāca ||

देवी म्हणाली —

व्रियतां त्रिदशाः सर्वे यदस्मत्तोऽभिवाञ्छितम्॥

vriyatāṃ tridaśāḥ sarve yadasmatto'bhivāñchitam ||

देवांनो, तुम्हा सगळ्यांना माझ्याकडून जे हवं असेल ते मागून घ्या.

देवा ऊचुः॥

devā ūcuḥ ||

देव म्हणाले —

भगवत्या कृतं सर्वं न किंचिदवशिष्यते॥

bhagavatyā kṛtaṃ sarvaṃ na kiṃcidavaśiṣyate ||

भगवतीने सगळं काही केलं आहे. आता काहीच करायचं उरलेलं नाही.

यदयं निहतः शत्रुरस्माकं महिषासुरः। यदि चापि वरो देयस्त्वयास्माकं महेश्वरि॥

yadayaṃ nihataḥ śatrurasmākaṃ mahiṣāsuraḥ | yadi cāpi varo deyastvayāsmākaṃ maheśvari ||

कारण हा आमचा शत्रू महिषासुर मारला गेला आहे. तरीही महेश्वरी, तू आम्हाला वर द्यायचाच असशील, तर —

संस्मृता संस्मृता त्वं नो हिंसेथाः परमापदः। यश्च मर्त्यः स्तवैरेभिस्त्वां स्तोष्यत्यमलानने॥

saṃsmṛtā saṃsmṛtā tvaṃ no hiṃsethāḥ paramāpadaḥ | yaśca martyaḥ stavairebhistvāṃ stoṣyatyamalānane ||

आम्ही जेव्हा जेव्हा तुझं स्मरण करू, तेव्हा तेव्हा आमची मोठमोठी संकटं नष्ट कर. आणि निर्मळ मुखाच्या देवी, जो माणूस या स्तोत्रांनी तुझी स्तुती करेल,

तस्य वित्तर्द्धिविभवैर्धनदारादिसम्पदाम्। वृद्धयेऽस्मत्प्रसन्ना त्वं भवेथाः सर्वदाम्बिके॥

tasya vittarddhivibhavairdhanadārādisampadām | vṛddhaye'smatprasannā tvaṃ bhavethāḥ sarvadāmbike ||

अंबिके, त्याचं धन, समृद्धी आणि वैभव वाढावं, तसंच संपत्ती, पत्नी आणि इतर सुखं वाढावीत, म्हणून आमच्यावर प्रसन्न असलेली तू त्याला सदा अनुकूल राहा.

ऋषिरुवाच॥

ṛṣiruvāca ||

ऋषी म्हणाले —

इति प्रसादिता देवैर्जगतोऽर्थे तथाऽऽत्मनः। तथेत्युक्त्वा भद्रकाली बभूवान्तर्हिता नृप॥

iti prasāditā devairjagato'rthe tathā''tmanaḥ | tathetyuktvā bhadrakālī babhūvāntarhitā nṛpa ||

राजा, जगाच्या आणि स्वतःच्या हितासाठी देवांनी अशा प्रकारे भद्रकालीला प्रसन्न केलं. ती 'तसंच होईल' असं म्हणाली आणि अंतर्धान पावली.

इत्येतत्कथितं भूप सम्भूता सा यथा पुरा। देवीदेवशरीरेभ्यो जगत्त्रयहितैषिणी॥

ityetatkathitaṃ bhūpa sambhūtā sā yathā purā | devīdevaśarīrebhyo jagattrayahitaiṣiṇī ||

राजा, तिन्ही लोकांचं हित चिंतणारी ती देवी पूर्वी देवांच्या शरीरांतून कशी प्रकट झाली, ते मी तुला असं सांगितलं.

पुनश्च गौरीदेहात्सा समुद्भूता यथाभवत्। वधाय दुष्टदैत्यानां तथा शुम्भनिशुम्भयोः॥

punaśca gaurīdehātsā samudbhūtā yathābhavat | vadhāya duṣṭadaityānāṃ tathā śumbhaniśumbhayoḥ ||

आणि ती पुन्हा गौरीच्या देहातून कशी प्रकट झाली, ते सांगतो. दुष्ट दैत्यांचा आणि शुंभ-निशुंभांचा वध करण्यासाठी ती आली,

रक्षणाय च लोकानां देवानामुपकारिणी। तच्छृणुष्व मयाऽऽख्यातं यथावत्कथयामि ते॥ ह्रीं ॐ॥

rakṣaṇāya ca lokānāṃ devānāmupakāriṇī | tacchṛṇuṣva mayā''khyātaṃ yathāvatkathayāmi te || hrīṃ oṃ ||

आणि लोकांचं रक्षण करण्यासाठी, देवांचं भलं करणारी म्हणून ती प्रकट झाली. ते मी सांगतो, ऐक. सगळं जसं घडलं तसं मी तुला सांगतो. ह्रीं ॐ.

॥ इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे सावर्णिके मन्वन्तरे देवीमाहात्म्ये शक्रादिस्तुतिर्नाम चतुर्थोऽध्यायः॥

|| iti śrīmārkaṇḍeyapurāṇe sāvarṇike manvantare devīmāhātmye śakrādistutirnāma caturtho'dhyāyaḥ ||

श्रीमार्कंडेय पुराणात, सावर्णिक मन्वंतराच्या कथेत, देवीमाहात्म्यातला ‘शक्रादिस्तुती’ नावाचा चौथा अध्याय इथे पूर्ण झाला.