Pradip TambeFounder · Mydigitcard Business Solutions

लोड हो रहा है

ग्रंथ: श्रीदुर्गासप्तशती

चतुर्थोऽध्यायः · शक्रादिस्तुति

Chapter 4 · The hymn of Indra and the gods

दुर्गा सप्तशती का चौथा अध्याय: देवताओं की स्तुति

44 श्लोक ऑडियो बाद में जोड़ा जाएगा

इस स्तोत्र के बारे में

शक्रादि स्तुति श्रीदुर्गासप्तशती का चौथा अध्याय है। सप्तशती मार्कंडेय पुराण का देवीमाहात्म्य है; पुष्पिका इस कथा को सावर्णिक मन्वंतर के प्रसंग में रखती है। महिषासुर के वध के बाद इंद्र (शक्र) और दूसरे देवता देवी की जो स्तुति करते हैं, वही इस अध्याय का केंद्र है। परंपरा के अनुसार दूसरे से चौथे अध्याय तक 'मध्यम चरित्र' है, और यह अध्याय उसे पूरा करता है।

स्तुति में देवता देवी को संसार का कारण, स्वाहा और स्वधा, तीनों वेद, बुद्धि, लक्ष्मी और गौरी के रूप में पहचानते हैं। वे अचरज से कहते हैं कि देवी शत्रुओं को भी शस्त्र से पवित्र करके स्वर्ग भेजती हैं। 'शूलेन पाहि नो देवि' वाले चार श्लोकों में चारों दिशाओं से रक्षा माँगी गई है। देवी वर देने को कहती हैं, और देवता माँगते हैं कि याद करते ही वे संकट हर लें। अंत में ऋषि अगली कथा का संकेत देते हैं: गौरी के शरीर से देवी फिर कैसे प्रकट हुईं।

रचना

आरंभ में जया नाम की दुर्गा का ध्यान है। उसके बाद गीता प्रेस की गिनती से ४२ मंत्र हैं: पाँच 'उवाच' पंक्तियाँ, दो आधे श्लोक और ३५ श्लोक। अंत में पुष्पिका है। ४.२ से ४.२३ तक के बाईस श्लोक वसंततिलका नाम के लंबे छंद में हैं, बाकी अनुष्टुप् में। क्रमांक (४.१, ४.२…) गीता प्रेस संस्करण के अनुसार हैं।

पहली बार पढ़ रहे हों तो

वसंततिलका के श्लोक लंबे हैं। हर पंक्ति को दो हिस्सों में पढ़ें और बीच में साँस लें। पहले एक बार अर्थ पढ़ लें। इन शब्दों पर ध्यान दें:

  • निश्शेषदेवगण: यहाँ दो तालव्य 'श' हैं; 'निस्सेष' न बोलें।
  • सुविमलर्ग्यजुषां: 'र्ग्य' को एक साथ बोलें।
  • दारिद्र्यदुःखभयहारिणि: 'द्र्य' को तोड़ें नहीं, और 'दुःख' का विसर्ग हल्का-सा सुनाई दे।
  • उद्यच्छशाङ्क: पहले साफ़ 'च्छ', फिर 'शा'। जल्दी में 'उद्यशशाङ्क' न बन जाए।

यहाँ दिया अर्थ हमारी टीम ने मूल संस्कृत से लिखा है। विद्वानों ने इसे जाँचा है या नहीं, यह इसी पेज पर दिखाया गया है।

ॐ कालाभ्राभां कटाक्षैररिकुलभयदां मौलिबद्धेन्दुरेखां शङ्खं चक्रं कृपाणं त्रिशिखमपि करैरुद्वहन्तीं त्रिनेत्राम्। सिंहस्कन्धाधिरूढां त्रिभुवनमखिलं तेजसा पूरयन्तीं ध्यायेद् दुर्गां जयाख्यां त्रिदशपरिवृतां सेवितां सिद्धिकामैः॥

oṃ kālābhrābhāṃ kaṭākṣairarikulabhayadāṃ maulibaddhendurekhāṃ śaṅkhaṃ cakraṃ kṛpāṇaṃ triśikhamapi karairudvahantīṃ trinetrām | siṃhaskandhādhirūḍhāṃ tribhuvanamakhilaṃ tejasā pūrayantīṃ dhyāyed durgāṃ jayākhyāṃ tridaśaparivṛtāṃ sevitāṃ siddhikāmaiḥ ||

जया नाम की दुर्गा का इस प्रकार ध्यान करें: उनकी कांति काले बादल जैसी है। उनकी तिरछी नज़र से ही शत्रुओं के झुंड काँप उठते हैं। उनके मुकुट पर चंद्रमा की कला बँधी है। वे अपने हाथों में शंख, चक्र, तलवार और त्रिशूल धारण करती हैं। उनके तीन नेत्र हैं। वे सिंह के कंधे पर सवार हैं और अपने तेज से तीनों लोकों को भर देती हैं। देवता उन्हें घेरे रहते हैं, और सिद्धि चाहने वाले साधक उनकी सेवा करते हैं।

ॐ ऋषिरुवाच॥

oṃ ṛṣiruvāca ||

ॐ। ऋषि बोले —

शक्रादयः सुरगणा निहतेऽतिवीर्ये तस्मिन्दुरात्मनि सुरारिबले च देव्या। तां तुष्टुवुः प्रणतिनम्रशिरोधरांसा वाग्भिः प्रहर्षपुलकोद्गमचारुदेहाः॥

śakrādayaḥ suragaṇā nihate'tivīrye tasmindurātmani surāribale ca devyā | tāṃ tuṣṭuvuḥ praṇatinamraśirodharāṃsā vāgbhiḥ praharṣapulakodgamacārudehāḥ ||

जब देवी ने उस अत्यंत बलवान दुष्ट महिषासुर को और देवताओं के शत्रु की पूरी सेना को मार डाला, तब इंद्र आदि देवताओं ने वाणी से उनकी स्तुति की। प्रणाम में उनकी गर्दन और कंधे झुके हुए थे। अपार हर्ष से उनके शरीर पर रोमांच हो आया था, और इससे उनके शरीर सुंदर दिख रहे थे।

देव्या यया ततमिदं जगदात्मशक्त्या निश्शेषदेवगणशक्तिसमूहमूर्त्या। तामम्बिकामखिलदेवमहर्षिपूज्यां भक्त्या नताः स्म विदधातु शुभानि सा नः॥

devyā yayā tatamidaṃ jagadātmaśaktyā niśśeṣadevagaṇaśaktisamūhamūrtyā | tāmambikāmakhiladevamaharṣipūjyāṃ bhaktyā natāḥ sma vidadhātu śubhāni sā naḥ ||

जिस देवी ने अपनी ही शक्ति से यह सारा जगत व्याप्त कर रखा है, सब देवताओं की शक्तियों का समूह ही जिनका स्वरूप है, और जो सभी देवताओं और महर्षियों के लिए पूजनीय हैं, उन अंबिका को हम भक्ति से प्रणाम करते हैं। वे हमारा कल्याण करें।

यस्याः प्रभावमतुलं भगवाननन्तो ब्रह्मा हरश्च न हि वक्तुमलं बलं च। सा चण्डिकाखिलजगत्परिपालनाय नाशाय चाशुभभयस्य मतिं करोतु॥

yasyāḥ prabhāvamatulaṃ bhagavānananto brahmā haraśca na hi vaktumalaṃ balaṃ ca | sā caṇḍikākhilajagatparipālanāya nāśāya cāśubhabhayasya matiṃ karotu ||

जिनके अतुलनीय प्रभाव और बल का वर्णन भगवान अनंत, ब्रह्मा और शिव भी नहीं कर सकते, वे चंडिका पूरे जगत की रक्षा करने और अशुभ के भय का नाश करने का मन बनाएँ।

या श्रीः स्वयं सुकृतिनां भवनेष्वलक्ष्मीः पापात्मनां कृतधियां हृदयेषु बुद्धिः। श्रद्धा सतां कुलजनप्रभवस्य लज्जा तां त्वां नताः स्म परिपालय देवि विश्वम्॥

yā śrīḥ svayaṃ sukṛtināṃ bhavaneṣvalakṣmīḥ pāpātmanāṃ kṛtadhiyāṃ hṛdayeṣu buddhiḥ | śraddhā satāṃ kulajanaprabhavasya lajjā tāṃ tvāṃ natāḥ sma paripālaya devi viśvam ||

पुण्यात्माओं के घरों में तुम स्वयं लक्ष्मी बनकर रहती हो, और पापियों के घरों में अलक्ष्मी बनकर। समझदार लोगों के हृदय में तुम बुद्धि हो, सज्जनों में श्रद्धा हो, और अच्छे कुल में जन्मे लोगों में लज्जा हो। ऐसी तुमको हम प्रणाम करते हैं। देवी, इस विश्व की रक्षा करो।

किं वर्णयाम तव रूपमचिन्त्यमेतत् किं चातिवीर्यमसुरक्षयकारि भूरि। किं चाहवेषु चरितानि तवाद्भुतानि सर्वेषु देव्यसुरदेवगणादिकेषु॥

kiṃ varṇayāma tava rūpamacintyametat kiṃ cātivīryamasurakṣayakāri bhūri | kiṃ cāhaveṣu caritāni tavādbhutāni sarveṣu devyasuradevagaṇādikeṣu ||

तुम्हारे इस अचिंत्य रूप का हम क्या वर्णन करें? असुरों का नाश करने वाले तुम्हारे अपार पराक्रम को कैसे कहें? और असुरों, देवताओं और दूसरों के बीच हुए युद्धों में तुम्हारे अद्भुत कारनामों का भी क्या वर्णन करें?

हेतुः समस्तजगतां त्रिगुणापि दोषैर्न ज्ञायसे हरिहरादिभिरप्यपारा। सर्वाश्रयाखिलमिदं जगदंशभूतमव्याकृता हि परमा प्रकृतिस्त्वमाद्या॥

hetuḥ samastajagatāṃ triguṇāpi doṣairna jñāyase hariharādibhirapyapārā | sarvāśrayākhilamidaṃ jagadaṃśabhūtamavyākṛtā hi paramā prakṛtistvamādyā ||

तुम सारे लोकों का कारण हो। तीनों गुणों वाली होकर भी उन गुणों के दोष तुममें दिखाई नहीं देते। विष्णु, शिव आदि भी तुम्हारा पार नहीं पा सकते। तुम सबका आधार हो। यह सारा जगत तुम्हारा ही एक अंश है। क्योंकि तुम ही अव्यक्त, परम और आदि प्रकृति हो।

यस्याः समस्तसुरता समुदीरणेन तृप्तिं प्रयाति सकलेषु मखेषु देवि। स्वाहासि वै पितृगणस्य च तृप्तिहेतुरुच्चार्यसे त्वमत एव जनैः स्वधा च॥

yasyāḥ samastasuratā samudīraṇena tṛptiṃ prayāti sakaleṣu makheṣu devi | svāhāsi vai pitṛgaṇasya ca tṛptiheturuccāryase tvamata eva janaiḥ svadhā ca ||

देवी, तुम स्वाहा हो। सब यज्ञों में तुम्हारा उच्चारण होते ही सारे देवता तृप्त हो जाते हैं। पितरों की तृप्ति का कारण भी तुम ही हो। इसीलिए लोग तुम्हें 'स्वधा' कहकर भी उच्चारते हैं।

या मुक्तिहेतुरविचिन्त्यमहाव्रता त्वमभ्यस्यसे सुनियतेन्द्रियतत्त्वसारैः। मोक्षार्थिभिर्मुनिभिरस्तसमस्तदोषैर्विद्यासि सा भगवती परमा हि देवि॥

yā muktiheturavicintyamahāvratā tvamabhyasyase suniyatendriyatattvasāraiḥ | mokṣārthibhirmunibhirastasamastadoṣairvidyāsi sā bhagavatī paramā hi devi ||

देवी, तुम मुक्ति का कारण हो। तुम्हारा महाव्रत कल्पना से परे है। जिन्होंने इंद्रियों को पूरी तरह वश में कर लिया है, सत्य ही जिनका सार है, जिनके सारे दोष मिट चुके हैं, ऐसे मोक्ष चाहने वाले मुनि तुम्हारी ही साधना करते हैं। तुम ही वह परम भगवती विद्या हो।

शब्दात्मिका सुविमलर्ग्यजुषां निधानमुद्गीथरम्यपदपाठवतां च साम्नाम्। देवी त्रयी भगवती भवभावनाय वार्ता च सर्वजगतां परमार्तिहन्त्री॥

śabdātmikā suvimalargyajuṣāṃ nidhānamudgītharamyapadapāṭhavatāṃ ca sāmnām | devī trayī bhagavatī bhavabhāvanāya vārtā ca sarvajagatāṃ paramārtihantrī ||

तुम शब्दस्वरूप हो। अत्यंत निर्मल ऋग्वेद और यजुर्वेद का तुम भंडार हो। उद्गीथ और सुंदर पदपाठ वाले सामवेद का भी तुम आधार हो। तुम भगवती त्रयी, यानी तीनों वेद हो। संसार का जीवन चलता रहे, इसके लिए तुम 'वार्ता' हो, यानी खेती, व्यापार और पशुपालन की जीविका। सारे जगत की पीड़ा हरने वाली परम देवी तुम ही हो।

मेधासि देवि विदिताखिलशास्त्रसारा दुर्गासि दुर्गभवसागरनौरसङ्गा। श्रीः कैटभारिहृदयैककृताधिवासा गौरी त्वमेव शशिमौलिकृतप्रतिष्ठा॥

medhāsi devi viditākhilaśāstrasārā durgāsi durgabhavasāgaranaurasaṅgā | śrīḥ kaiṭabhārihṛdayaikakṛtādhivāsā gaurī tvameva śaśimaulikṛtapratiṣṭhā ||

देवी, सारे शास्त्रों का सार जानने वाली मेधा, यानी बुद्धि, तुम हो। कठिनाई से पार होने वाले संसार-सागर की नाव, किसी से न बँधने वाली दुर्गा, तुम हो। कैटभ के शत्रु विष्णु के हृदय में अकेली बसने वाली लक्ष्मी तुम हो। और चंद्रमौलि शिव के साथ प्रतिष्ठित गौरी भी तुम ही हो।

ईषत्सहासममलं परिपूर्णचन्द्रबिम्बानुकारि कनकोत्तमकान्तिकान्तम्। अत्यद्भुतं प्रहृतमात्तरुषा तथापि वक्त्रं विलोक्य सहसा महिषासुरेण॥

īṣatsahāsamamalaṃ paripūrṇacandrabimbānukāri kanakottamakāntikāntam | atyadbhutaṃ prahṛtamāttaruṣā tathāpi vaktraṃ vilokya sahasā mahiṣāsureṇa ||

तुम्हारा मुख हल्की मुसकान वाला, निर्मल, पूर्ण चंद्रमा के बिंब जैसा और उत्तम सोने की कांति से सुंदर है। ऐसा मुख देखकर भी क्रोध से भरे महिषासुर ने अचानक उस पर प्रहार किया। यह बड़े आश्चर्य की बात है।

दृष्ट्वा तु देवि कुपितं भ्रुकुटीकरालमुद्यच्छशाङ्कसदृशच्छवि यन्न सद्यः। प्राणान्मुमोच महिषस्तदतीव चित्रं कैर्जीव्यते हि कुपितान्तकदर्शनेन॥

dṛṣṭvā tu devi kupitaṃ bhrukuṭīkarālamudyacchaśāṅkasadṛśacchavi yanna sadyaḥ | prāṇānmumoca mahiṣastadatīva citraṃ kairjīvyate hi kupitāntakadarśanena ||

देवी, क्रोध से भरा, तनी भौंहों से भयानक और उगते चंद्रमा जैसा लाल तुम्हारा मुख देखकर भी महिष ने तुरंत प्राण नहीं छोड़े, यह और भी बड़ा आश्चर्य है। क्योंकि क्रोधित यमराज को देखकर भला कौन जीवित रह सकता है?

देवि प्रसीद परमा भवती भवाय सद्यो विनाशयसि कोपवती कुलानि। विज्ञातमेतदधुनैव यदस्तमेतन्नीतं बलं सुविपुलं महिषासुरस्य॥

devi prasīda paramā bhavatī bhavāya sadyo vināśayasi kopavatī kulāni | vijñātametadadhunaiva yadastametannītaṃ balaṃ suvipulaṃ mahiṣāsurasya ||

देवी, प्रसन्न हो। तुम परम हो और सबके कल्याण के लिए हो। क्रोध में आने पर तुम पल भर में पूरे कुलों का नाश कर देती हो। महिषासुर की वह विशाल सेना अभी-अभी समाप्त कर दी गई, इससे हमें यह बात समझ आ गई है।

ते सम्मता जनपदेषु धनानि तेषां तेषां यशांसि न च सीदति धर्मवर्गः। धन्यास्त एव निभृतात्मजभृत्यदारा येषां सदाभ्युदयदा भवती प्रसन्ना॥

te sammatā janapadeṣu dhanāni teṣāṃ teṣāṃ yaśāṃsi na ca sīdati dharmavargaḥ | dhanyāsta eva nibhṛtātmajabhṛtyadārā yeṣāṃ sadābhyudayadā bhavatī prasannā ||

सदा उन्नति देने वाली तुम जिन पर प्रसन्न रहती हो, वही लोग देश-समाज में सम्मान पाते हैं। धन उन्हीं का होता है, यश उन्हीं का होता है, और उनका धर्म-कर्म कभी शिथिल नहीं होता। विनम्र पुत्र, सेवक और पत्नी वाले वही लोग सच में धन्य होते हैं।

धर्म्याणि देवि सकलानि सदैव कर्माण्यत्यादृतः प्रतिदिनं सुकृती करोति। स्वर्गं प्रयाति च ततो भवतीप्रसादाल्लोकत्रयेऽपि फलदा ननु देवि तेन॥

dharmyāṇi devi sakalāni sadaiva karmāṇyatyādṛtaḥ pratidinaṃ sukṛtī karoti | svargaṃ prayāti ca tato bhavatīprasādāllokatraye'pi phaladā nanu devi tena ||

देवी, तुम्हारी कृपा से पुण्यात्मा मनुष्य हर दिन बड़ी श्रद्धा से सारे धर्म-कर्म करता है, और उसके बाद स्वर्ग जाता है। इसलिए देवी, तीनों लोकों में फल देने वाली तुम ही हो, है न?

दुर्गे स्मृता हरसि भीतिमशेषजन्तोः स्वस्थैः स्मृता मतिमतीव शुभां ददासि। दारिद्र्यदुःखभयहारिणि का त्वदन्या सर्वोपकारकरणाय सदाऽऽर्द्रचित्ता॥

durge smṛtā harasi bhītimaśeṣajantoḥ svasthaiḥ smṛtā matimatīva śubhāṃ dadāsi | dāridryaduḥkhabhayahāriṇi kā tvadanyā sarvopakārakaraṇāya sadā''rdracittā ||

दुर्गे, संकट में स्मरण करने पर तुम हर प्राणी का भय हर लेती हो। सुख में स्मरण करने पर तुम अत्यंत शुभ बुद्धि देती हो। दरिद्रता, दुःख और भय को हरने वाली देवी, सबका उपकार करने के लिए सदा कोमल हृदय रखने वाली तुम्हारे सिवा और कौन है?

एभिर्हतैर्जगदुपैति सुखं तथैते कुर्वन्तु नाम नरकाय चिराय पापम्। संग्राममृत्युमधिगम्य दिवं प्रयान्तु मत्वेति नूनमहितान् विनिहंसि देवि॥

ebhirhatairjagadupaiti sukhaṃ tathaite kurvantu nāma narakāya cirāya pāpam | saṃgrāmamṛtyumadhigamya divaṃ prayāntu matveti nūnamahitān vinihaṃsi devi ||

'इनके मरने से संसार को सुख मिलेगा। और भले ही इन्होंने लंबे समय तक नरक में ले जाने वाले पाप किए हों, युद्ध में मृत्यु पाकर ये स्वर्ग जाएँ।' देवी, निश्चय ही यही सोचकर तुम शत्रुओं का वध करती हो।

दृष्ट्वैव किं न भवती प्रकरोति भस्म सर्वासुरानरिषु यत्प्रहिणोषि शस्त्रम्। लोकान् प्रयान्तु रिपवोऽपि हि शस्त्रपूता इत्थं मतिर्भवति तेष्वपि तेऽतिसाध्वी॥

dṛṣṭvaiva kiṃ na bhavatī prakaroti bhasma sarvāsurānariṣu yatprahiṇoṣi śastram | lokān prayāntu ripavo'pi hi śastrapūtā itthaṃ matirbhavati teṣvapi te'tisādhvī ||

क्या तुम केवल दृष्टि से सारे असुरों को भस्म नहीं कर सकतीं? फिर भी तुम शत्रुओं पर शस्त्र चलाती हो। 'शस्त्र से पवित्र होकर शत्रु भी उत्तम लोकों में जाएँ', उनके प्रति भी तुम्हारा ऐसा अत्यंत दयालु विचार रहता है।

खड्गप्रभानिकरविस्फुरणैस्तथोग्रैः शूलाग्रकान्तिनिवहेन दृशोऽसुराणाम्। यन्नागता विलयमंशुमदिन्दुखण्डयोग्याननं तव विलोकयतां तदेतत्॥

khaḍgaprabhānikaravisphuraṇaistathograiḥ śūlāgrakāntinivahena dṛśo'surāṇām | yannāgatā vilayamaṃśumadindukhaṇḍayogyānanaṃ tava vilokayatāṃ tadetat ||

तुम्हारी तलवार की भयंकर चमक और शूल की नोक से उठती ज्योति से असुरों की आँखें नष्ट नहीं हुईं। इसका कारण यह था कि वे चमकती चंद्रकला जैसे शीतल तुम्हारे मुख को देख रहे थे।

दुर्वृत्तवृत्तशमनं तव देवि शीलं रूपं तथैतदविचिन्त्यमतुल्यमन्यैः। वीर्यं च हन्तृ हृतदेवपराक्रमाणां वैरिष्वपि प्रकटितैव दया त्वयेत्थम्॥

durvṛttavṛttaśamanaṃ tava devi śīlaṃ rūpaṃ tathaitadavicintyamatulyamanyaiḥ | vīryaṃ ca hantṛ hṛtadevaparākramāṇāṃ vairiṣvapi prakaṭitaiva dayā tvayettham ||

देवी, दुष्टों के दुराचार को शांत करना तुम्हारा स्वभाव है। तुम्हारा यह रूप कल्पना से परे है और किसी और से इसकी तुलना नहीं हो सकती। देवताओं का पराक्रम छीनने वालों का नाश करने वाला तुम्हारा बल है। और इस तरह तुमने शत्रुओं पर भी दया दिखाई है।

केनोपमा भवतु तेऽस्य पराक्रमस्य रूपं च शत्रुभयकार्यतिहारि कुत्र। चित्ते कृपा समरनिष्ठुरता च दृष्टा त्वय्येव देवि वरदे भुवनत्रयेऽपि॥

kenopamā bhavatu te'sya parākramasya rūpaṃ ca śatrubhayakāryatihāri kutra | citte kṛpā samaraniṣṭhuratā ca dṛṣṭā tvayyeva devi varade bhuvanatraye'pi ||

तुम्हारे इस पराक्रम की तुलना किससे की जाए? शत्रुओं को भय देने वाला और फिर भी अत्यंत मनोहर ऐसा रूप और कहाँ है? वर देने वाली देवी, हृदय में करुणा और युद्ध में कठोरता, ये दोनों बातें तीनों लोकों में केवल तुम में ही दिखाई देती हैं।

त्रैलोक्यमेतदखिलं रिपुनाशनेन त्रातं त्वया समरमूर्धनि तेऽपि हत्वा। नीता दिवं रिपुगणा भयमप्यपास्तमस्माकमुन्मदसुरारिभवं नमस्ते॥

trailokyametadakhilaṃ ripunāśanena trātaṃ tvayā samaramūrdhani te'pi hatvā | nītā divaṃ ripugaṇā bhayamapyapāstamasmākamunmadasurāribhavaṃ namaste ||

शत्रुओं का नाश करके तुमने यह सारा त्रिलोक बचा लिया है। युद्ध के मोर्चे पर उन शत्रुओं को मारकर तुमने उन्हें भी स्वर्ग पहुँचा दिया है। उन्मत्त देव-शत्रुओं से हमें जो भय था, वह भी तुमने दूर कर दिया है। तुम्हें नमस्कार है।

शूलेन पाहि नो देवि पाहि खड्गेन चाम्बिके। घण्टास्वनेन नः पाहि चापज्यानिःस्वनेन च॥

śūlena pāhi no devi pāhi khaḍgena cāmbike | ghaṇṭāsvanena naḥ pāhi cāpajyāniḥsvanena ca ||

देवी, शूल से हमारी रक्षा करो। अंबिके, तलवार से हमारी रक्षा करो। घंटे की ध्वनि से और धनुष की डोरी की टंकार से हमारी रक्षा करो।

प्राच्यां रक्ष प्रतीच्यां च चण्डिके रक्ष दक्षिणे। भ्रामणेनात्मशूलस्य उत्तरस्यां तथेश्वरि॥

prācyāṃ rakṣa pratīcyāṃ ca caṇḍike rakṣa dakṣiṇe | bhrāmaṇenātmaśūlasya uttarasyāṃ tatheśvari ||

चंडिके, पूर्व में हमारी रक्षा करो, पश्चिम में रक्षा करो, दक्षिण में रक्षा करो। और हे ईश्वरी, अपना शूल घुमाकर उत्तर में भी हमारी रक्षा करो।

सौम्यानि यानि रूपाणि त्रैलोक्ये विचरन्ति ते। यानि चात्यर्थघोराणि तै रक्षास्मांस्तथा भुवम्॥

saumyāni yāni rūpāṇi trailokye vicaranti te | yāni cātyarthaghorāṇi tai rakṣāsmāṃstathā bhuvam ||

तुम्हारे जो सौम्य रूप तीनों लोकों में विचरते हैं, और जो अत्यंत भयानक रूप हैं, उन सब रूपों से हमारी और इस पृथ्वी की रक्षा करो।

खड्गशूलगदादीनि यानि चास्त्राणि तेऽम्बिके। करपल्लवसङ्गीनि तैरस्मान् रक्ष सर्वतः॥

khaḍgaśūlagadādīni yāni cāstrāṇi te'mbike | karapallavasaṅgīni tairasmān rakṣa sarvataḥ ||

अंबिके, तलवार, शूल, गदा जैसे जो अस्त्र तुम्हारे कोमल पल्लव जैसे हाथों में रहते हैं, उन सबसे चारों ओर से हमारी रक्षा करो।

ऋषिरुवाच॥

ṛṣiruvāca ||

ऋषि बोले —

एवं स्तुता सुरैर्दिव्यैः कुसुमैर्नन्दनोद्भवैः। अर्चिता जगतां धात्री तथा गन्धानुलेपनैः॥

evaṃ stutā surairdivyaiḥ kusumairnandanodbhavaiḥ | arcitā jagatāṃ dhātrī tathā gandhānulepanaiḥ ||

देवताओं ने इस प्रकार स्तुति की। फिर उन्होंने जगत को धारण करने वाली उन माता की नंदन वन में खिले दिव्य फूलों से और सुगंधित लेपों से पूजा की।

भक्त्या समस्तैस्त्रिदशैर्दिव्यैर्धूपैस्तु धूपिता। प्राह प्रसादसुमुखी समस्तान् प्रणतान् सुरान्॥

bhaktyā samastaistridaśairdivyairdhūpaistu dhūpitā | prāha prasādasumukhī samastān praṇatān surān ||

सब देवताओं ने भक्ति से उन्हें दिव्य धूप अर्पित किया। तब प्रसन्न मुख से वे अपने सामने झुके हुए सब देवताओं से बोलीं —

देव्युवाच॥

devyuvāca ||

देवी बोलीं —

व्रियतां त्रिदशाः सर्वे यदस्मत्तोऽभिवाञ्छितम्॥

vriyatāṃ tridaśāḥ sarve yadasmatto'bhivāñchitam ||

देवताओ, तुम सब मुझसे जो चाहते हो, वह माँग लो।

देवा ऊचुः॥

devā ūcuḥ ||

देवता बोले —

भगवत्या कृतं सर्वं न किंचिदवशिष्यते॥

bhagavatyā kṛtaṃ sarvaṃ na kiṃcidavaśiṣyate ||

भगवती ने सब कुछ कर दिया है। अब कुछ भी बाकी नहीं रहा।

यदयं निहतः शत्रुरस्माकं महिषासुरः। यदि चापि वरो देयस्त्वयास्माकं महेश्वरि॥

yadayaṃ nihataḥ śatrurasmākaṃ mahiṣāsuraḥ | yadi cāpi varo deyastvayāsmākaṃ maheśvari ||

क्योंकि हमारा यह शत्रु महिषासुर मारा जा चुका है। फिर भी महेश्वरी, यदि तुम्हें हमें वर देना ही है, तो —

संस्मृता संस्मृता त्वं नो हिंसेथाः परमापदः। यश्च मर्त्यः स्तवैरेभिस्त्वां स्तोष्यत्यमलानने॥

saṃsmṛtā saṃsmṛtā tvaṃ no hiṃsethāḥ paramāpadaḥ | yaśca martyaḥ stavairebhistvāṃ stoṣyatyamalānane ||

हम जब-जब तुम्हें याद करें, तब-तब हमारी बड़ी-बड़ी विपत्तियाँ नष्ट कर देना। और निर्मल मुख वाली देवी, जो मनुष्य इन स्तोत्रों से तुम्हारी स्तुति करे,

तस्य वित्तर्द्धिविभवैर्धनदारादिसम्पदाम्। वृद्धयेऽस्मत्प्रसन्ना त्वं भवेथाः सर्वदाम्बिके॥

tasya vittarddhivibhavairdhanadārādisampadām | vṛddhaye'smatprasannā tvaṃ bhavethāḥ sarvadāmbike ||

अंबिके, उसके धन, समृद्धि और वैभव की, तथा संपत्ति, पत्नी आदि सुखों की वृद्धि के लिए, हम पर प्रसन्न रहकर तुम सदा उसके अनुकूल रहना।

ऋषिरुवाच॥

ṛṣiruvāca ||

ऋषि बोले —

इति प्रसादिता देवैर्जगतोऽर्थे तथाऽऽत्मनः। तथेत्युक्त्वा भद्रकाली बभूवान्तर्हिता नृप॥

iti prasāditā devairjagato'rthe tathā''tmanaḥ | tathetyuktvā bhadrakālī babhūvāntarhitā nṛpa ||

राजन्, संसार के और अपने हित के लिए देवताओं ने इस प्रकार भद्रकाली को प्रसन्न किया। वे 'ऐसा ही हो' कहकर अंतर्धान हो गईं।

इत्येतत्कथितं भूप सम्भूता सा यथा पुरा। देवीदेवशरीरेभ्यो जगत्त्रयहितैषिणी॥

ityetatkathitaṃ bhūpa sambhūtā sā yathā purā | devīdevaśarīrebhyo jagattrayahitaiṣiṇī ||

राजन्, तीनों लोकों का हित चाहने वाली वे देवी पहले देवताओं के शरीरों से कैसे प्रकट हुईं, यह मैंने तुम्हें इस प्रकार सुनाया।

पुनश्च गौरीदेहात्सा समुद्भूता यथाभवत्। वधाय दुष्टदैत्यानां तथा शुम्भनिशुम्भयोः॥

punaśca gaurīdehātsā samudbhūtā yathābhavat | vadhāya duṣṭadaityānāṃ tathā śumbhaniśumbhayoḥ ||

और वे फिर गौरी के शरीर से कैसे प्रकट हुईं, वह भी सुनाता हूँ। दुष्ट दैत्यों का और शुंभ-निशुंभ का वध करने के लिए वे आईं,

रक्षणाय च लोकानां देवानामुपकारिणी। तच्छृणुष्व मयाऽऽख्यातं यथावत्कथयामि ते॥ ह्रीं ॐ॥

rakṣaṇāya ca lokānāṃ devānāmupakāriṇī | tacchṛṇuṣva mayā''khyātaṃ yathāvatkathayāmi te || hrīṃ oṃ ||

और लोकों की रक्षा के लिए, देवताओं का उपकार करने वाली बनकर वे प्रकट हुईं। वह कथा मैं कहता हूँ, सुनो। जैसा हुआ था, ठीक वैसा ही मैं तुम्हें बताता हूँ। ह्रीं ॐ।

॥ इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे सावर्णिके मन्वन्तरे देवीमाहात्म्ये शक्रादिस्तुतिर्नाम चतुर्थोऽध्यायः॥

|| iti śrīmārkaṇḍeyapurāṇe sāvarṇike manvantare devīmāhātmye śakrādistutirnāma caturtho'dhyāyaḥ ||

श्रीमार्कंडेय पुराण में, सावर्णिक मन्वंतर की कथा में, देवीमाहात्म्य का ‘शक्रादि स्तुति’ नामक चौथा अध्याय यहाँ पूरा हुआ।